Aurea luna fugit, nox caret igne suo.
Flexerat obliquo plaustrum temone Boetes,
Nec via directa tunc fuit acta poli;140
Infortunata set constellacio centrum
Dissoluens rabide tartara misit humo.
Prima quies aberat, nec adhuc mea lumina mulcet
Sompnus, quem timide mentis origo fugat:
En coma sponte riget, tremit et caro, cordis et antrum[163]
Soluitur, et sensus fertur ad instar aque;
Sic magis assidua iactatus mente reuolui,