Tensis, sic dixi: ‘Gloria, Criste, tibi!’
Hoc iterans gelida formidine frena resolui,
Leticieque noue spes michi mulcet iter.
Dum mare pacatum, dum ventus amicior esset,
Spes redit et nautis corda subacta leuat.
Viribus ergo suis pauidus sibi nauta resumptis
Nauigat, vt portum pacis adire queat.
Carbasa mota sonant, iubet vti nauita ventis,[294]
Subque noue sortis spe noua vela dari.1940
Hic loquitur adhuc de naui visa in sompnis, id est[295] de mente sua adhuc turbata, vt si ipse mentaliter sompniando, quasi per nauem variis ventis sine gubernaculo agitatam, omnes partes mundi pro pace mentis scrutanda investigasset, et tandem in partes Britannie maioris, vbi raro pax est, dicit se applicuisse. Dicit eciam qualiter vox in sompnis sibi iniunxit quod ipse omnino scriberet ea que de mundo in illo scrutinio[296] vidisset et audisset; et ita terminatur sompnium.