Dunt molt se tint a esperdu,
Mais, merci Dieu, n'i murust pas.
E li real en es le pas
Por mort e por ars le quiderent;
A Vincestre s'en returnerent,
Mais n'i fu ne mors ne esteinz" (Lines 237-269).
[422] "Ubi lacrymabilem præfati infortunii audissent eventum de obsidione diutius ingerendâ ex toto desperati, fugæ quammaturé inire præsidium sibi consuluere" (Gesta, pp. 83, 84). "Qui jam non in concertatione sed in fuga spem salutis gerentes egressi sunt, ne forte victores cum Willelmo d'Ipre ad socios regressi, sumptâ fiduciâ ex quotidianis successibus, aliquid subitum in eos excogitarent" (Sym. Dun., ii. 310).
[423] "[Comes] cedendum tempori ratus, compositis ordinibus discessionem paravit" (p. 753).
[424] P. 134. His strong bias against the legate makes this somewhat confused charge unworthy of credit.