Gentes feroces inter, et crudæ necis
Animos capaces, quibus et ignavum est mori
Paulo coactis, queis et arma civica,
Bellaque leonum paria lacerabant agros,
Nunc pacis almæ mater, et cælo edita,
Et arcuato cælicæ pacis throno
Suffulta, stabilis hic sedeo Concordia.
Sic nempe amorum jubet et armorum Deus,
Presto ut Britannum principi illustri forem.
Religio dextram fulsit, et monet pie
Bonum supremum scire supremum est bonum;
Justitia lævam, voce sancta cognita,
“Servate jus, servate cælicam fidem.”
Nunc itaque, reges, tuque, super omnes mihi
Dilecte, Brutii magne moderator soli,

Et tu, sacrato fœdere et fratris pio
Nexu revinctus, vos in æternum jubet
Salvere missa cælitus Concordia.
Non has inique denuo hostilis furor
Gentes lacessat, neque leonum fortia
Ferro dolove corda pertentet malo.
Quoties in unum junctis [olim] viribus
Coiere Bruti, non potuit ulla rabies
Externa quatere, aut noxii vis consilii.
Romana cessit aquila, donec proditor,
Et scelere cœpta civium distractio,
Animam addidisset hostibus, patriæ metum.
Nunc sceptra cum septena vi Normannicæ
Camberque cessit, arma deposuit diu
Indomita Ierne, et insulis centum potens
Magni Getheli accessit antiquum genus.
Fraternum amorem, jus sacrati fœderis
Fideique sanctæ, vinculo astrinxit Jupiter;
Quæ vis lacesset? quod scelus quatiet? quibus
Armis dolisve insanus utetur furor?
En hic frequentes et celebres civium
Turmæ, hic juventæ dulce conspirans cohors,
Matres puellis, juvenibus[616] misti senes,
Vos intuentur: omnis ordo suspicit.
Hæ[617] gratiosa lumina, illi pectora
Generosa pariter et serena prædicant.

(Adventu Regis, Insula Britanniæ sese aperit, Londinumque prodit.)

Totius aperit Insula imperii fores,
Ultroque prodit cana mater urbium.

Londinum.

Sera quidem, at felix, O cælo addenda, sereno
Numina nata solo, illuxit præsentia vestra.
Ecce, domus omnes turgent, plenæque fenestræ
Expectantum oculos, et prospera cuncta precantum.
Invide, Brittannas complexe, Tridentifer,[618] oras,
Cur tam longa piæ mora gaudia distulit urbis?

Neptunus.

Urbs cara nobis, cara supremo patri,
Non aliqua nos invidia, sed zelus tui,
Movit, citatque, ut cursui obstarem ratis.
Ego, cum viderem Principem tantum meo
Sedisse dorso, ac linteis plenis vehi,
Quidnam pararet veritus, et quo tenderet,
Remoras adhibui, fateor, ac per me obsteti,
Ne te moveret, ne tibi damnum daret;
Tibi ut faverem moris antiqui est mihi.
Sed, amore cuncta plena[619] fraterno videns,
Preces benignas ut perimpleret tuas,
Ventum ferentem et maria concessit Jupiter,
Dabuntque Neptunus, et Eolus, et Jupiter.[620]

Londinum.

Sic, O sic fiat! læto exultate triumpho,
Terra ferax, mare fluctisonum, resonabilis Echo:
Vivant, æternum vivant, pia numina, fratres!
Vivant, Vivant!
The [h]umblest servant
of your sacred Majesty,
John Marston.