[234]. “Quadam die multi tam nobiles quam privati primo mane ad ipsum locum placitaturi convenerunt; sed ante placitum ut Presbyter eis missam celebraret rogaverunt. At ille, qui ipsa nocte cum uxore dormierat, ad sacrum altaris officium accedere formidabat; itaque negavit se id facturum,” etc. about an. 1045. Sim. Dunelin. Hist. Eccl. Dun. cap. xlv. (lib. iii. cap. 10. p. 169. Ed. of 1732.)
[235]. If Dönniges is right in his view, the Frankish clergy were to exercise a similar jurisdiction in criminal causes of a grave nature. Deutsches Staatsrecht. p. 30.
[236]. Leg. Visig. ii. 1. § 23.
[237]. “Hic etenim et rex illis et pontifex ob suam peritiam habebatur, et in sua iustitia populos iudicabat.” Jornandes.
[238]. “Nec potest aliquis iudicare in temporalibus, nisi solus rex vel subdelegatus: ipse namque ex virtute sacramenti ad hoc specialiter obligatur, et ideo coronâ insignitur, ut per iudicia populum regat sibi subiectum.” Fleta, lib. i. cap. 17. § 1.
[239]. “Le titre de roi était primitivement de nulle conséquence chez les barbares. Ennodius, évêque de Paris, dit d’une armée du grand Théodoric: 'Il y avait tant de rois dans cette armée, que leur nombre était au moins égal à celui des soldats qu’on pouvait nourrir avec les subsistances exigées des habitans du district où elle campait.'” Michelet, Hist. France, i. 198, note.
[240]. At a later period we find a duchy of the Merscware, or inhabitants of Romney marsh, and this is certainly in favour of a third Kentish kingdom. William of Malmesbury speaks of the reguli whom Æðelberht had subdued, and it is probable that these were petty princes of Kent. Gest. Reg. lib. 1. § 10.
[241]. Cod. Dipl. Nos. 72, 77, 86, 108.
[242]. Ibid. Nos. 8, 10, 30.
[243]. Ibid. Nos. 14, 15. Beda, Hist. Eccl. v. 8.