| [No. 558] | Wednesday, June 23, 1714 | Addison |
Qui fit, Mæcenas, ut nemo, quam sibi sortem
Seu ratio dederit, seu fors objecerit, illa
Contentus vivat: laudet diversa sequentes?
O Fortunati mercatores, gravis annis
Miles ait, multo jam fractus membra labore!
Contra mercator, navim jactantibus austris,
Militia est potior. Quid enim? concurritur? horæ
Momenta cita mors venit, aut victoria læta.
Agricolam laudat juris legumque peritus,
Sub galli cantum consultor ubi ostia pulsat.
Ille, datis vadibus, qui rure extractus in urbem est,
Solos felices viventes clamat in urbe.
Cætera de genere hoc (adeo sunt multa) loquacem
Delassare valent Fabium. Ne te morer, audi
Quo rem deducam. Si quis Deus, en ego dicat,
Jam faciam quod vultis: eris tu, qui modo miles,
Mercator: tu consultus modo, rusticus. Hinc vos,
Vos hinc mutatis discedite partibus. Eja,
Quid statis? Nolint. Atque licet esse beatis.
Hor.
It is a celebrated Thought of
Socrates
, that if all the Misfortunes of Mankind were cast into a publick Stock, in order to be equally distributed among the whole Species, those who now think themselves the most unhappy, would prefer the Share they are already possess'd of, before that which would fall to them by such a Division.
Horace
has carried this Thought a great deal further in the Motto of my Paper, which implies that the Hardships or Misfortunes we lye under, are more easy to us than those of any other Person would be, in case we could change Conditions with him.
