und sprāchen ‘sich, waȥ wirret dir?
dū bist vil alwære
daȥ du dich sō manege swære
[von solher klage hāst an genomen]
der niemen mac zeim ende komen.
war umbẹ lāstu uns niht slāfen?’
sus begunden sī sī strāfen.
waȥ ir diu klage töhte,
die niemen doch enmöhte
verenden noch gebüeȥen?