[210]. Bk. ii, ch. 15.
[211]. Bk. ii, ch. 16. “Urbem philosophiae, mihi crede, proditis dum castella defenditis. Nam dum aruspicinam veram esse vultis, physiologiam totam pervertitis. Caput est in jecore, cor in extis: iam abscedet, simul ac molam et vinum insperseris; deus id eripiet, vis aliqua conficiet, aut exedet. Non ergo omnium interitus atque obitus natura conficiet; et erit aliquid quod aut ex nihilo oriatur, aut in nihilum subito occidat. Quis hoc physicus dixit unquam? Aruspices dicunt? His igitur quam physicis potius credendum existimas?”
[212]. Bk. ii, ch. 28.
[213]. Bk. ii, ch. 12.
[214]. Bk. ii, ch. 19.
[215]. Bk. ii, ch. 12. “Atqui divina cum rerum natura tanta tamque praeclara in omnes partes motusque diffusa, quid habere potest commune, non dicam gallinacum fel (sunt enim qui vel argutissima haec exta esse dicant) sed tauri opimi jecur aut cor aut pulmo, quid habet naturale, quo declarari possit quid futurum sit?”
[216]. “Deinde est hominum generi prosperus et salutaris ille fulgor qui dicitur Jovis. Tum rutilus horribilisque terris, quem Martium dicitis. Deinde subter mediam fere regionem Sol obtinet, dux et princeps et moderator luminum reliquorum, mens mundi et temperatio,” etc.
[217]. “Nam cum aetas tua septenos octies solis anfractus reditusque converterit, duoque hi numeri, quorum uterque plenus, alter altera de causa habetur, circuitu naturali summam tibi fatalem confecerint, etc.”
[218]. These recipes are given in Frazer’s Golden Bough, vol. i, p. 23, from the De Medicamentis of Marcellus, bk. xv, ch. 82 and bk. xxxiv, ch. 100.
[219]. Ammianus Marcellinus. Rerum gestarum libri qui supersunt. F. Eyssenhardt recensuit. Berlin, 1871. Book xxviii, ch. iv, sec. 24. “Multi apud eos negantes esse superas potestates in caelo, nec in publico prodeunt nec prandent nec lavari arbitrantur se cautius posse, antequam ephemeride scrupulose sciscitata didicerint, ubi sit verbi gratia signum Mercurii, vel quotam cancri sideris partem polum discurrens optineat luna.” Very likely, however, Ammianus—whom we shall see defending divination in general—himself cherished a moderate trust in astrology and was rather satirizing the infidelity of the nobles—their inconsistency in so minutely ruling their lives by the planets when they denied the existence of “superas potestates in caelo.” There is an English translation of Ammianus by C. D. Yonge (London, 1862; Bohn Library).