XII
CICERO ATTICO SAL.
Scr. in Arpinati VIII K. Quint. a. 709
Valde me momorderunt epistulae tuae de Attica nostra; eaedem tamen sanaverunt. Quod enim te ipse consolabare eisdem litteris, id mihi erat satis firmum ad leniendam aegritudinem.
Ligarianam praeclare vendidisti. Posthac, quicquid scripsero, tibi praeconium deferam. Quod ad me de Varrone scribis, scis me antea orationes aut aliquid id genus solitum scribere, ut Varronem nusquam possem intexere. Postea autem quam haec coepi φιλολογώτερα, iam Varro mihi denuntiaverat magnam sane et gravem προσφώνησιν. Biennium praeteriit, cum ille Καλλιππίδης adsiduo cursu cubitum nullum processerat, ego autem me parabam ad id, quod ille mihi misisset, ut "αὐτῷ τῷ μέτρῳ καὶ λώϊον," si modo potuissem. Nam hoc etiam Hesiodus ascribit, "αἴ κε δύνηαι."
Nunc illam περὶ τελῶν σύνταξιν sane mihi probatam
to see me every day and I could not go to him, he got no pleasure at all out of his estate. So, if Servilia has come, if Brutus has begun to do anything, even if he has made up his mind when I am to meet Caesar, in short anything there is to tell, please write and tell me. See Piso,[[105]] if you can. It is high time, as you can see; however, suit your convenience.
[105]. One of the bankers from whom Cicero hoped to raise money to buy the gardens for Tullia's shrine.
XII
CICERO TO ATTICUS, GREETING.
Arpinum, June 24, B.C. 45
Your letter about dear Attica stung me to the quick; but it healed the wound again. For you consoled yourself in the same letter, and that I counted sufficient warrant for moderating my grief.