ἔτλην δ’, οἷ’ οὔπω τις ἐπιχθόνιος βροτὸς ἂλλος,
ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ’ ὀρέγεσθαι[[67]],
or as
καὶ σὲ, γέρον, τὸ πρὶν μὲν ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι[[68]],
or as
ὥς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσιν,
ζώειν ἀχνυμένους· αὐτοὶ δὲ τ’ ἀκηδέες εἰσίν[[69]],
and of these the tone is given, far better than by anything of the balladists, by such things as the
Io no piangeva: sì dentro impietrai:
Piangevan elli ...[[70]]