1. For οὐδ’ ὅτι (as read by Schaefer) Dobree suggested a number of alternatives,—οἶδ’ (= οἶδα), οὐδὲν, οὐδ’ ὁτιοῦν.
7. The passage that begins here is, itself, a good example of rhythmical and melodious writing.
10. τὸ ὅλον: cp. Long. p. 207, s.v. σύνολον.
15. The description in Iliad iv. 297-300 may be in Dionysius’ mind. Cp. Cic. Brut. 36. 139 “omnia veniebant Antonio in mentem; eaque suo quaeque loco, ubi plurimum proficere et valere possent, ut ab imperatore equites pedites levis armatura, sic ab illo in maxime opportunis orationis partibus collocabantur”; Xen. Cyrop. vii. 5. 5 ἀναπτυχθείσης δ’ οὕτω τῆς φάλαγγος ἀνάγκη τοὺς πρώτους ἀρίστους εἶναι καὶ τοὺς τελευταίους, ἐν μέσῳ δὲ τοὺς κακίστους τετάχθαι.
19. Cp. Dionys. Hal. Ep. ad Cn. Pompeium c. 3 ὡς ἡδὺ χρῆμα ἐν ἱστορίας γραφῇ μεταβολὴ καὶ ποικίλον: Aristot. Eth. vii. 1154 b μεταβολὴ δὲ πάντων γλυκύ, κατὰ τὸν ποιητήν: Eurip. Orest. 234 μεταβολὴ πάντων γλυκύ. Dionysius’ whole-hearted faith in the virtues of μεταβολή (considered in its widest bearings) rests on a basis of permanent truth. If we open Shakespeare at random, we can see how the verbal forms (‘remember,’ ‘bequeathed,’ ‘sayest,’ ‘charged,’ ‘begins’) are varied in the opening sentence of As You Like It; and this though our language is almost wholly analytical. And the words that fall from Lear in his madness (King Lear iv. 6) are full of the most moving μεταβολαί, as well as of the most pathetic variations from τὸ εὐμελὲς to τὸ ἐμμελές.
πιστεύοντας ἀνδρείως πάνυ καὶ τεθαρρηκότως αὐτὰ ἐκφέρειν
Ὁμήρῳ τε παραδείγματι χρωμένους, παρ’ ᾧ καὶ τὰ
εὐτελέστατα κεῖται τῶν ὀνομάτων, καὶ Δημοσθένει καὶ
Ἡροδότῳ καὶ τοῖς ἄλλοις, ὧν ὀλίγῳ ὕστερον μνησθήσομαι
καθ’ ὅ τι ἂν ἁρμόττῃ περὶ ἑκάστου. ταῦτά μοι περὶ τῆς 5
ἡδείας εἰρήσθω συνθέσεως, ὀλίγα μὲν ὑπὲρ πολλῶν θεωρημάτων,
ἱκανὰ δὲ ὡς κεφάλαια εἶναι.
XIII
εἶἑν. καλὴ δ’ ἁρμονία πῶς γένοιτ’ ἂν εἴ τις ἔροιτό με
καὶ ἐκ ποίων θεωρημάτων, οὐκ ἄλλως πως μὰ Δία φαίην ἂν
οὐδ’ ἐξ ἄλλων τινῶν ἢ ἐξ ὧνπερ ἡ ἡδεῖα· τὰ γὰρ αὐτὰ 10
ποιητικὰ ἀμφοῖν, μέλος εὐγενές, ῥυθμὸς ἀξιωματικός, μεταβολὴ
μεγαλοπρεπής, τὸ πᾶσι τούτοις παρακολουθοῦν πρέπον.
ὥσπερ γὰρ ἡδεῖά τις γίνεται λέξις, οὕτω καὶ γενναία τις
ἑτέρα, καὶ ῥυθμὸς ὥσπερ γλαφυρός τις, οὕτω καὶ σεμνός τις
ἕτερος, καὶ τὸ μεταβάλλειν ὥσπερ χάριν ἔχει, οὕτω καὶ 15
πίνον· τὸ δὲ δὴ πρέπον εἰ μὴ τοῦ καλοῦ πλεῖστον ἕξει
μέρος, σχολῇ γ’ ἂν ἄλλου τινός. ἐξ ἁπάντων δή φημι
τούτων ἐπιτηδεύεσθαι δεῖν τὸ καλὸν ἐν ἁρμονίᾳ λέξεως ἐξ
ὧνπερ καὶ τὸ ἡδύ. αἰτία δὲ κἀνταῦθα ἥ τε τῶν γραμμάτων
φύσις καὶ ἡ τῶν συλλαβῶν δύναμις, ἐξ ὧν πλέκεται τὰ ὀνόματα· 20
ὑπὲρ ὧν καιρὸς ἂν εἴη λέγειν, ὥσπερ ὑπεσχόμην.