ἀρνεῖσθον; ἔνδον ἐστίν, ὦ μιαρωτάτω,
πολὺ χρῆμα τεμαχῶν καὶ κρεῶν ὠπτημένων.
ὒ ὗ ὒ ὗ ὒ ὗ ὒ ὗ ὒ ὗ ὒ ὗ,

where B. B. Rogers remarks: “This line [ὒ ὗ etc.], as Bentley pointed out, is naso, non ore, efferendus. It represents a succession of sniffings, produced by the nose; and not words or inarticulate sounds spoken with the mouth.”

18. Cp. scholium on Dionysius Thrax p. 691. 27 B: τὸ ῡ τὰ χείλη συστέλλει κατὰ τὴν ἐκφώνησιν. φησὶ γὰρ Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεὺς ἐν τῷ περὶ στοιχείων καὶ συλλαβῶν λόγῳ ὅτι περὶ αὐτὰ τὰ χείλη συστολῆς γινομένης ἀξιολόγου πνίγεται καὶ στενὸς ἐκπίπτει ὁ ἦχος.

19. “So far as the lips are concerned, this description would suit either the French u or the English oo, but the latter part of the description is better suited to French u, and from the Latins having at this time represented this sound by their new sign Y (the usual form of Greek Υ in inscriptions) in place of their own V (which was our oo), we may feel sure that the sound was not English oo, and, if not, that it was most probably French u, as we know that it was so subsequently,” A. J. E.

τοὺς ὀδόντας: “as the lips are not closed, there are only the teeth to limit the aperture,” A. J. E.—The position (ἔσχατον πάντων) assigned to iota is to be noticed: cp. Hermog. π. ἰδ. p. 225 (Walz Rhett. Gr. vol. iii.) τὸ ῑ ... ἥκιστα σεμνὴν ποιεῖ τὴν λέξιν πλεονάσαν.


ὀδόντας τε γὰρ ἡ κροῦσις τοῦ πνεύματος γίνεται μικρὸν
ἀνοιγομένου τοῦ στόματος καὶ οὐκ ἐπιλαμπρυνόντων τῶν
χειλῶν τὸν ἦχον. τῶν δὲ βραχέων οὐδέτερον μὲν εὔμορφον,
ἧττον δὲ δυσειδὲς τοῦ ε̄ τὸ ο̄· διίστησι γὰρ τὸ στόμα κρεῖττον
θατέρου καὶ τὴν πληγὴν λαμβάνει περὶ τὴν ἀρτηρίαν 5
μᾶλλον.
φωνηέντων μὲν οὖν γραμμάτων αὕτη φύσις· ἡμιφώνων δὲ
τοιάδε· ὀκτὼ τὸν ἀριθμὸν ὄντων αὐτῶν πέντε μέν ἐστιν ἁπλᾶ
τό τε λ̄ καὶ τὸ μ̄ καὶ τὸ ν̄ καὶ τὸ ρ̄ καὶ τὸ σ̄· διπλᾶ δὲ
τρία τό τε ζ̄ καὶ τὸ ξ̄ καὶ τὸ ψ̄. διπλᾶ δὲ λέγουσιν αὐτὰ 10
ἤτοι διὰ τὸ σύνθετα εἶναι, τὸ μὲν ζ̄ διὰ τοῦ σ̄ καὶ δ̄, τὸ δὲ
ξ̄ διὰ τοῦ κ̄ καὶ σ̄, τὸ δὲ ψ̄ διὰ τοῦ π̄ καὶ σ̄ συνεφθαρμένων
ἀλλήλοις ἰδίαν φωνὴν λαμβάνοντα, ἢ διὰ τὸ χώραν ἐπέχειν
δυεῖν γραμμάτων ἐν ταῖς συλλαβαῖς παραλαμβανόμενον ἕκαστον.
τούτων δὴ κρείττω μέν ἐστι τὰ διπλᾶ τῶν ἁπλῶν, 15
ἐπειδὴ μείζονά ἐστι τῶν ἑτέρων καὶ μᾶλλον ἐγγίζειν δοκεῖ
τοῖς τελείοις· ἥττω δὲ τὰ ἁπλᾶ διὰ τὸ εἰς βραχυτέρους
τόπους συνάγεσθαι τὸν ἦχον. φωνεῖται δ’ αὐτῶν ἕκαστον
τοιόνδε τινὰ τρόπον· τὸ μὲν λ̄ τῆς γλώττης πρὸς τὸν οὐρανὸν
ἱσταμένης καὶ τῆς ἀρτηρίας συνηχούσης· τὸ δὲ μ̄ τοῦ μὲν 20
στόματος τοῖς χείλεσι πιεσθέντος, τοῦ δὲ πνεύματος διὰ τῶν
ῥωθώνων μεριζομένου· τὸ δὲ ν̄ τῆς γλώττης τὴν φορὰν τοῦ
πνεύματος ἀποκλειούσης καὶ μεταφερούσης ἐπὶ τοὺς ῥώθωνας
τὸν ἦχον· τὸ δὲ ρ̄ τῆς γλώττης ἄκρας ἀπορριπιζούσης τὸ
πνεῦμα καὶ πρὸς τὸν οὐρανὸν ἐγγὺς τῶν ὀδόντων ἀνισταμένης· 25

[145]

all stands ι: for the impact of the breath is on the teeth as the mouth is slightly open and the lips do not clarify the sound. Of the short vowels none has beauty, but ο is less ugly than ε: for the former parts the lips better than the latter, and receives the impact more in the region of the windpipe.