5. On the subject of metrical feet Aristotle (Rhet. iii. 8) is brief; Cicero (Orator cc. 63, 64) is fuller; while Dionysius in this chapter enters into still further details. Reference may also be made to Quintil. ix. 4. 45 ff. and to Demetr. de Eloc. §§ 38 ff.

6. This passage (down to l. 21) brings out clearly the importance of rhythm in prose-writing.

16. εἴη: the less agreeable alternative is pleasantly treated as though it were the more remote. Cp. εἴη on [166] 8 (though there ἐγχωροίη stands in the earlier clause, [166] 6).

17. H. Richards (Classical Review xix. 252) suggests ἐπίκειται (or σύγκειται), in order to account for the ἔκκειται of PM and the ἔγκειται of V.

21. Would not ὥσπερ οὐδὲ ἐκ τῆς ἐμμέτρου (or the like: cp. [100] 18) be required if the meaning were “any more than from the metrical”? The author’s point is brought out more clearly in [192] 21, [196] 8, etc. Cp. Quintil. ix. 4. 87, “miror autem in hac opinione doctissimos homines fuisse, ut alios pedes ita eligerent aliosque damnarent, quasi ullus esset, quem non sit necesse in oratione deprehendi” (the passage is more fully quoted on p. [169] supra).

23. περί: no change in the reading is necessary; cp. [200] 4 ὀλίγα περὶ πολλῶν, and [136] 6 ὀλίγα ὑπὲρ πολλῶν θεωρημάτων.


μεγαλοπρεπῶς τὴν Θουκυδίδου λέξιν τὴν ἐν τῷ ἐπιταφίῳ
ταύτην· “Οἱ μὲν πολλοὶ τῶν ἐνθάδε ἤδη εἰρηκότων ἐπαινοῦσι
τὸν προσθέντα τῷ νόμῳ τὸν λόγον τόνδε, ὡς καλὸν ἐπὶ τοῖς
ἐκ τῶν πολέμων θαπτομένοις ἀγορεύεσθαι αὐτόν.” τί οὖν
ἐστιν ὃ πεποίηκε ταύτην μεγαλοπρεπῆ τὴν σύνθεσιν; τὸ ἐκ 5
τοιούτων συγκεῖσθαι ῥυθμῶν τὰ κῶλα. τρεῖς μὲν γὰρ οἱ τοῦ
πρώτου προηγούμενοι κώλου σπονδεῖοι πόδες εἰσίν, ὁ δὲ
τέταρτος ἀνάπαιστος, ὁ δὲ μετὰ τοῦτον αὖθις σπονδεῖος, ἔπειτα
κρητικός, ἅπαντες ἀξιωματικοί. καὶ τὸ μὲν πρῶτον κῶλον
διὰ ταῦτ’ ἐστὶ σεμνόν· τὸ δὲ ἑξῆς τουτί “ἐπαινοῦσι τὸν 10
προσθέντα τῷ νόμῳ τὸν λόγον τόνδε
” δύο μὲν ὑποβακχείους
ἔχει τοὺς πρώτους πόδας, κρητικὸν δὲ τὸν τρίτον, εἶτ’
αὖθις ὑποβακχείους δύο καὶ συλλαβὴν ὑφ’ ἧς τελειοῦται τὸ
κῶλον· ὥστ’ εἰκότως σεμνόν ἐστι καὶ τοῦτο ἐκ τῶν εὐγενεστάτων
τε καὶ καλλίστων ῥυθμῶν συγκείμενον. τὸ δὲ δὴ 15
τρίτον κῶλον “ὡς καλὸν ἐπὶ τοῖς ἐκ τῶν πολέμων θαπτομένοις
ἀγορεύεσθαι αὐτόν
” ἄρχεται μὲν ἀπὸ τοῦ κρητικοῦ
ποδός, δεύτερον δὲ λαμβάνει τὸν ἀνάπαιστον καὶ τρίτον
σπονδεῖον καὶ τέταρτον αὖθις ἀνάπαιστον, εἶτα δύο τοὺς ἑξῆς
δακτύλους, καὶ σπονδείους δύο τοὺς τελευταίους, εἶτα κατάληξιν. 20
εὐγενὲς δὴ καὶ τοῦτο διὰ τοὺς πόδας γέγονεν. τὰ

[179]