10. Second clause:
ᴗ – – ᴗ – – – ᴗ – ᴗ – – ᴗ – – ἐπαινοῦ|σι τὸν προσ|θέντα τῷ | νόμῳ τὸν | λόγον τόν|δε.
16. Third clause:
– ᴗ – ᴗ ᴗ – – – ᴗ ᴗ – – ᴗ ᴗ – ᴗ ᴗ –– – – ὡς καλὸν | ἐπὶ τοῖς | ἐκ τῶν | πολέμων | θαπτομέ|νοις ἀγο|ρεύε|σθαι αὐ|τόν.
It is to be noticed that Dionysius treats the final syllable of ἀγορεύεσθαι as long before αὐτόν, and (more unaccountably) the final syllable of καλὸν as long before ἐπί. The length of the diphthong -αι might, no doubt, be maintained in prose utterance; but it is not easy to see on what principle -ο̆ν could be pronounced -ο̄ν before ἐπί. It might indeed be urged that the final syllable of a rhythmical phrase must (like that of a metrical line) be regarded as indifferent (long or short): cp. Cic. Orat. 63. 214 “persolutas;—dichoreus; nihil enim ad rem, extrema illa longa sit an brevis.” But this is to remind us once more that, though there is a sound general basis for the observations of Dionysius, it is easy for both ancient and modern theorists to frame rules more definite than the facts warrant.
πλεῖστα δ’ ἐστὶ παρὰ Θουκυδίδῃ τοιαῦτα, μᾶλλον δὲ ὀλίγα
τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα, ὥστ’ εἰκότως ὑψηλὸς εἶναι δοκεῖ καὶ
καλλιεπὴς ὡς εὐγενεῖς ἐπάγων ῥυθμούς.
τὴν δὲ δὴ Πλατωνικὴν λέξιν ταυτηνὶ τίνι ποτὲ ἄλλῳ
κοσμηθεῖσαν οὕτως ἀξιωματικὴν εἶναι φαίη τις ἂν καὶ καλήν, 5
εἰ μὴ τῷ συγκεῖσθαι διὰ τῶν καλλίστων τε καὶ ἀξιολογωτάτων
ῥυθμῶν; ἔστι γὰρ δὴ τῶν πάνυ φανερῶν καὶ περιβοήτων,
ᾗ κέχρηται ὁ ἀνὴρ κατὰ τὴν τοῦ ἐπιταφίου ἀρχήν· “ἔργῳ
μὲν ἡμῖν οἵδε ἔχουσιν τὰ προσήκοντα σφίσιν αὐτοῖς· ὧν
τυχόντες πορεύονται τὴν εἱμαρμένην πορείαν.” ἐν τούτοις δύο 10
μέν ἐστιν ἃ συμπληροῖ τὴν περίοδον κῶλα, ῥυθμοὶ δὲ οἱ
ταῦτα διαλαμβάνοντες οἵδε· βακχεῖος μὲν ὁ πρῶτος· οὐ γὰρ
δή γε ὡς ἰαμβικὸν ἀξιώσαιμ’ ἂν ἔγωγε τὸ κῶλον τουτὶ ῥυθμίζειν
ἐνθυμούμενος ὅτι οὐκ ἐπιτροχάλους καὶ ταχεῖς ἀλλ’
ἀναβεβλημένους καὶ βραδεῖς τοῖς οἰκτιζομένοις προσῆκεν ἀποδίδοσθαι 15
τοὺς χρόνους· σπονδεῖος δ’ ὁ δεύτερος· ὁ δ’ ἑξῆς
δάκτυλος διαιρουμένης τῆς συναλοιφῆς· εἶθ’ ὁ μετὰ τοῦτον
σπονδεῖος· ὁ δ’ ἑξῆς μᾶλλον κρητικὸς ἢ ἀνάπαιστος· ἔπειθ’,
ὡς ἐμὴ δόξα, σπονδεῖος· ὁ δὲ τελευταῖος ὑποβάκχειος, εἰ δὲ
βούλεταί τις, ἀνάπαιστος· εἶτα κατάληξις. τούτων τῶν 20
ῥυθμῶν οὐδεὶς ταπεινὸς οὐδὲ ἀγεννής. τοῦ δὲ ἑξῆς κώλου
τουδί “ὧν τυχόντες πορεύονται τὴν εἱμαρμένην πορείαν”
δύο μέν εἰσιν οἱ πρῶτοι πόδες κρητικοί, σπονδεῖοι δὲ
οἱ μετὰ τούτους δύο· μεθ’ οὓς αὖθις κρητικός, ἔπειτα τελευταῖος
ὑποβάκχειος. ἀνάγκη δὴ τὸν ἐξ ἁπάντων συγκείμενον 25
passages in Thucydides are of this stamp; indeed, there are few that are not so framed. So he thoroughly deserves his reputation for loftiness and beauty of language, since he habitually introduces noble rhythms.