It is admitted among all critics that appropriateness is that treatment which suits the actors and actions concerned. Just as the choice of words may be either appropriate or inappropriate to the subject matter, so also surely must the composition be. This statement I had best illustrate from actual life. I refer to
1 ὡς ἐναγωνίων (om. ἐν λόγων) F 2 οὐχ ἥ γε PMV: οὐχ ἡ E: οὐχὶ ἡ F || ἐκείνου EF: ἐκείνω PM: ἐκείνων V 3 ἀλλὰ καὶ περιδεῶσ P 5 εἷς περιόδου om. FE 6 τις post κύκλος add. E (vocabulis εἷς περιόδου omissis) || φυλακὴ EF: φυσικὴ M: λέξις P: om. V 7 ἀλλὰ F 8 αἴρεσιν F: διαίρεσιν P 10 ἄλλαι EF: om. PMV 11 ἀπ’ EPV: οὐκ ἀπ’ F, M || τῶν ἄλλων om. F 12 γίνεται om. F 13 εἷς ἔτι PMV: ἔτι τις F: ἔτι E 14 καὶ Schaefer: ὡς libri || χρώμασι F: σχήμασιν PMV || ἅπασι om. F 15 ἄλλο om. P || καὶ εἰ F: εἰ καὶ PMV 18 αὐτοῦ P: αὕτη FMV || πάνυ δεομένη PMV: δεομένη σφόδρα F 20 τὰ πάντα PMV: πάντα F 21 λεγέσθω] γενέσθω F 23 ἀρμόττον F, E: ἁρμόζον PMV || ὥσπερ F: ὥσπερ ἡ PMV 25 καὶ E: καὶ ἡ FPMV 26 λαμβάνειν F: παραλαμβάνειν PMV
2. The following passage emphasizes in a striking way the supreme importance of variety as an element in excellence of style.
6. φυλακή: P’s reading λέξις may, as Usener suggests, be a relic of φύλαξις.
14. The manuscript reading ὡς suggests the possibility that some such words as εἴρηται πρότερον have been lost after ἀτυχεῖ in l. 16.
18. αὐτοῦ, ‘the matter,’ ‘the question.’ Cp. Eurip. Phoen. 626 αὐτὸ σημανεῖ (res ipsa declarabit). See also note on [140] 14 supra.
ἐστιν· οὐχ ὁμοίᾳ συνθέσει χρώμεθα ὀργιζόμενοι καὶ χαίροντες,
οὐδὲ ὀλοφυρόμενοι καὶ φοβούμενοι, οὐδ’ ἐν ἄλλῳ τινὶ πάθει ἢ
κακῷ ὄντες, ὥσπερ ὅταν ἐνθυμώμεθα μηδὲν ὅλως ἡμᾶς ταράττειν
μηδὲ παραλυπεῖν. δείγματος ἕνεκα ταῦτ’ εἴρηκα ὀλίγα
περὶ πολλῶν, ἐπεὶ μυρία ὅσα τις ἂν εἰπεῖν ἔχοι τὰς ἰδέας 5
ἁπάσας ἐκλογίζεσθαι βουλόμενος τοῦ πρέποντος· ἓν δὲ ὃ
προχειρότατον ἔχω καὶ κοινότατον εἰπεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ, τοῦτ’
ἐρῶ. οἱ αὐτοὶ ἄνθρωποι ἐν τῇ αὐτῇ καταστάσει τῆς ψυχῆς
ὄντες ὅταν ἀπαγγέλλωσι πράγματα οἷς ἂν παραγενόμενοι
τύχωσιν, οὐχ ὁμοίᾳ χρῶνται συνθέσει περὶ πάντων, ἀλλὰ 10
μιμητικοὶ γίνονται τῶν ἀπαγγελλομένων καὶ ἐν τῷ συντιθέναι
τὰ ὀνόματα, οὐδὲν ἐπιτηδεύοντες ἀλλὰ φυσικῶς ἐπὶ τοῦτο
ἀγόμενοι. ταῦτα δὴ παρατηροῦντα δεῖ τὸν ἀγαθὸν ποιητὴν
καὶ ῥήτορα μιμητικὸν εἶναι τῶν πραγμάτων ὑπὲρ ὧν ἂν τοὺς
λόγους ἐκφέρῃ, μὴ μόνον κατὰ τὴν ἐκλογὴν τῶν ὀνομάτων 15
ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν σύνθεσιν. ὃ ποιεῖν εἴωθεν ὁ δαιμονιώτατος
Ὅμηρος καίπερ μέτρον ἔχων ἓν ὡς καὶ ῥυθμοὺς ὀλίγους, ἀλλ’
ὅμως ἀεί τι καινουργῶν ἐν αὐτοῖς καὶ φιλοτεχνῶν, ὥστε μηδὲν
ἡμῖν διαφέρειν γινόμενα τὰ πράγματα ἢ λεγόμενα ὁρᾶν. ἐρῶ
δὲ ὀλίγα, οἷς ἄν τις δύναιτο παραδείγμασι χρῆσθαι πολλῶν. 20
ἀπαγγέλλων δὴ πρὸς τοὺς Φαίακας Ὀδυσσεὺς τὴν ἑαυτοῦ
πλάνην καὶ τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν εἰπὼν τὰς ὄψεις τῶν
ἐκεῖ κακῶν ἀποδίδωσιν. ἐν δὴ τούτοις καὶ τὰ περὶ τὸν
Σίσυφον διηγεῖται πάθη, ᾧ φασι τοὺς καταχθονίους θεοὺς
ὅρον πεποιῆσθαι τῆς τῶν δεινῶν ἀπαλλαγῆς, ὅταν ὑπὲρ ὄχθου 25
τινὸς ἀνακυλίσῃ πέτρον· τοῦτο δὲ ἀμήχανον εἶναι καταπίπτοντος
ὅταν εἰς ἄκρον ἔλθῃ πάλιν τοῦ πέτρου. πῶς οὖν