16. καὶ τεχνῶν: it may possibly be better to bracket these words, as they are omitted by F as well as by E. But their retention would not be inconsistent with Aristotelian doctrine. Cp. Eth. Nic. ii. 5, 1106 b 8 εἰ δὴ πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω τὸ ἔργον εὖ ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ μέσον βλέπουσα καὶ εἰς τοῦτο ἄγουσα τὰ ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς εὖ ἔχουσιν ἔργοις ὅτι οὔτ’ ἀφελεῖν ἔστιν οὔτε προσθεῖναι, ὡς τῆς μὲν ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ εὖ, τῆς δὲ μεσότητος σῳζούσης, οἱ δ’ ἀγαθοὶ τεχνῖται, ὡς λέγομεν, πρὸς τοῦτο βλέποντες ἐργάζονται), ἡ δ’ ἀρετὴ πάσης τέχνης ἀκριβεστέρα καὶ ἀμείνων ἐστίν, ὥσπερ καὶ ἡ φύσις, τοῦ μέσου ἂν εἴη στοχαστική. Reference may also be made to Politics iii. 13, 1284 b 7-13, and to Eth. Eud. ii. 1220 b 21 ἐν ἅπαντι συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ ἐστιν ὑπεροχὴ καὶ ἔλλειψις καὶ μέσον, καὶ ταῦτα ἢ πρὸς ἄλληλα ἢ πρὸς ἡμᾶς, οἷον ἐν γυμναστικῇ, ἐν ἰατρικῇ, ἐν οἰκοδομικῇ, ἐν κυβερνητικῇ, καὶ ἐν ὁποιᾳοῦν πράξει, καὶ ἐπιστημονικῇ καὶ ἀνεπιστημονικῇ, καὶ τεχνικῇ καὶ ἀτέχνῳ, κτλ.
18. πρότερον: cp. [210] 6-10.
19. Batteux (p. 257) well explains Dionysius’ meaning, and suggests the names of certain French authors who may be held to exemplify and adorn the ‘mean’ (‘middle’) style: “Denys d’Halicarnasse observe avec justesse que le mélange des deux extrêmes dans la composition mixte ne se fait pas dans un milieu précis, mais avec une certaine latitude; qu’on ne pouvait être plus près et plus loin de l’un des deux extrêmes; que le même auteur pouvait l’être plus dans une partie de son ouvrage, et l’être moins dans une autre partie. C’est ce que nous venons d’observer dans l’oraison funèbre de M. de Turenne, et qu’ainsi il n’est pas aisé de fixer avec précision la place des auteurs qui tiennent le milieu entre les deux compositions. Avec cette restriction, nous pouvons placer dans le milieu Fénelon, Racine, Despréaux, Molière, La Fontaine, Voltaire, qui ont les deux mérites de la force et de l’élégance, qui ont les nerfs et la grâce, les fruits et les fleurs.”
αὐτῇ οὐ τὰ αὐτὰ πάντες οὐδ’ ὁμοίως ἐπετήδευσαν, ἀλλ’
οἱ μὲν ταῦτα μᾶλλον, οἱ δ’ ἐκεῖνα, ἐπέτεινάν τε καὶ ἀνῆκαν
ἄλλως ἄλλοι τὰ αὐτά, καὶ πάντες ἐγένοντο λόγου ἄξιοι κατὰ
πάσας τὰς ἰδέας τῶν λόγων. κορυφὴ μὲν οὖν ἁπάντων καὶ
σκοπός, 5
ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσα
καὶ πᾶσαι κρῆναι,
δικαίως ἂν Ὅμηρος λέγοιτο. πᾶς γὰρ αὐτῷ τόπος, ὅτου τις
ἂν ἅψηται, ταῖς τε αὐστηραῖς καὶ ταῖς γλαφυραῖς ἁρμονίαις
εἰς ἄκρον διαπεποίκιλται. τῶν δ’ ἄλλων ὅσοι τὴν αὐτὴν 10
μεσότητα ἐπετήδευσαν, ὕστεροι μὲν Ὁμήρου μακρῷ παρ’
ἐκεῖνον ἐξεταζόμενοι φαίνοιντ’ ἄν, καθ’ ἑαυτοὺς δὲ εἰ θεωροίη
τις αὐτούς, ἀξιοθέατοι, μελοποιῶν μὲν Στησίχορός τε καὶ
Ἀλκαῖος, τραγῳδοποιῶν δὲ Σοφοκλῆς, συγγραφέων δὲ Ἡρόδοτος,
ῥητόρων δὲ Δημοσθένης, φιλοσόφων δὲ κατ’ ἐμὴν δόξαν Δημόκριτός 15
τε καὶ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· τούτων γὰρ
ἑτέρους εὑρεῖν ἀμήχανον ἄμεινον κεράσαντας τοὺς λόγους. καὶ
περὶ μὲν τῶν χαρακτήρων ταῦθ’ ἱκανά. παραδείγματα γὰρ
τούτων οὐκ οἴομαι δεῖν φέρειν, φανερῶν πάνυ ὄντων καὶ οὐδὲν
δεομένων λόγου. 20
εἰ δέ τινι δοκεῖ καὶ πόνου πολλοῦ ταῦτα καὶ πραγματείας
aims nor the same methods; some have made more use of this method, others of that; while the same methods have been pursued with less or greater vigour by different writers, who have yet all achieved eminence in the various walks of literature. Now he who towers conspicuous above them all,