(2) ἀλλά μιν αὖτις ἀναρπάξασα θύελλα
πόντον ἐπ’ ἰχθυόεντα φέρεν βαρέα στενάχοντα.
Hom. Odyss. xxiii. 316.[207]
(3) ἠδ’ ὡς εἰς Ἀίδεω δόμον ἤλυθεν εὐρώεντα,
ψυχῇ χρησόμενος Θηβαίου Τειρεσίαο,
νηῒ πολυκλήιδι.
id. ib. xxiii. 322.[207]
(4) ὅτι Ἱππίας μὲν πρεσβύτατος ὢν ἦρχε τῶν Πεισιστράτου υἱέων.
Thucyd. i. 20.
Here τῶν Πεισιστράτου υἱέων depends on πρεσβύτατος ὤν, not on ἦρχε.
(5) κράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν
θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸς βρέτας.
Aristoph. Eq. 30, 31.
Here the actor would pause slightly after νῷν, at the end of the metrical line.