(20) οὐ γὰρ ἂν ἥψατ’ αὐτῶν | παρόντων ἡμῶν, κτλ.
id. ib. § 30.
The vertical stroke, here and elsewhere, may serve to indicate the possibility of a slight pause in utterance, and Aristotle’s remarks on the obscurity of Heracleitus may be recalled: τὰ γὰρ Ἡρακλείτου διαστίξαι (‘to punctuate’) ἔργον διὰ τὸ ἄδηλον εἶναι ποτέρῳ πρόσκειται, τῷ ὕστερον ἢ τῷ πρότερον, οἷον ἐν τῇ ἀρχῇ αὐτοῦ τοῦ συγγράμματος· φησὶ γὰρ “τοῦ λόγου τοῦδ’ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι ἄνθρωποι γίγνονται”· ἄδηλον γὰρ τὸ ἀεί, πρὸς ὁποτέρῳ ‹δεῖ› διαστίξαι.
Aristot. Rhet. iii. 5.
(21) λοιπὸν τοίνυν ἦν καὶ ἀναγκαῖον ἅμα | πᾶσιν οἷς ἐκεῖνος ἔπραττ’ ἀδικῶν ὑμᾶς ἐναντιοῦσθαι δικαίως.
Demosth. de Cor. § 69.
(22) ταῦτα τοίνυν εἰδὼς Αἰσχίνης οὐδὲν ἧττον ἐμοῦ | πομπεύειν ἀντὶ τοῦ κατηγορεῖν εἵλετο.
id. ib. § 124.
(23) συνέβαινε δ’ αὐτῷ | τῷ πολέμῳ κρατοῦντι, κτλ.
id. ib. § 146.