“Pacemque et tranquillitatem inter dissidentes de religione tuebor, manutenebo, nec ullo modo, vel jurisdictione nostra, vel officiorum nostrorum, et Statuum quorumvis, authoritate quemquam affici, opprimique, causa religionis, permittam, nec ipse afficiam, nec opprimam” (Literae de praestito juramento, sworn to by Henry de Valois, Stephen Batory, and Sigismund III, see Vol. leg., vol. ii, folio 863, 892, 1096).
It is interesting to note also Sigismund III’s confirmation of the Confederation of Warsaw: “Confoederationem inter dissidentes de religione, non solum juramento, uti a Serenissimis, Henrico, et Stephano, Regibus Poloniae et Praedecessoribus suis factum est, conservabit; verum etiam processum et exequutionem utrique parti servientem, contra violatores ejus oblatam, sub juramento observabit: et ut ab Ordinibus Regni quamprimum instituatur, sedulo curabit” (Vol. leg., vol. ii, fol. 1099). The significance of this confirmation becomes still more striking when one recalls the strongly reactionary character of this ruler.
[260] Reformation in Poland, vol. i, No. 2, p. 129.
[261] Ibid., p. 134.
[262] Ibid., p. 123.
[263] Ibid., p. 136.
[264] Krasiński, vol. ii, pp. 135-136.
[265] Łukaszewicz, A History of Calvinistic Churches in Little Poland (Dzieje kościołów wyznania helweckiego w Małej Polsce), Posen, 1853, p. 308.
[266] See above, p. 33.