Sönn saga—skrifuð frænda hans ungum.
Það bar til einhvern helgidag þegar eg var eitthvað sjö vetra gamall, að kunningjar mínir fylltu vasa mína koparskildingum. Jeg gekk þá strax beina leið til búdar þar sem barnagull voru seld; en á leiðinni mætti jeg dreng, sem hjelt á hljóðpípu, og þótti mjer svo fallegt hljóðið í henni, að jeg bauð honum af fyrra bragði allt fje mitt fyrir hana. Siðan fór eg heim og gekk um öll hús blásandi á hljóðpípuna mína, og var hinn kátasti þó eg gjörði öllum heimamönnum ónæði. Bræður mínir, systur, og frændur komust brátt að um kaupskap minn, og sögðu mjer þa að eg hefði gefið fjórum sinnum meira fyrir pípuna enn hún væri verð. Þá fór eg að hugsa um hvað marga góða gripi eg hefði getað eignast fyrir það, sem eptir hefði mátt vertða af skildingum minum; og þau hlóu svo lengi að heimsku minni, að jeg grjet af gremju, og umhugsanin um þetta hriggði mig meira enn hljóðpípan gladdi mig.
Þetta atvik kom mjer þó síðan til nota, því áhrifin urðu eptir í sál minni; og opt, þegar freistni kom að mjer að kaupe einhvern óþarfann, sagði eg við sjálfan mig, gefðu ei of mikið fyrir hlóðpípuna; og með því móti hjelt eg fje mínu.
Þegar eg óx upp, komst út í heiminn, og fór að taka eptir breitni manna, þá fannst mjer svo sem eg hitti marga, mjög marga, sem gáfu of mikið fyrir hljóðpípuna.
Þegar eg sá mann, af eintómri eptirsókn eptir hylli konunga, eyða aldri sínum í því að bíða eptir hentugleikum þeirra, fórna næði sínu, frelsi, dygð og jafnvel vinum sínum, til að ná henni, þá sagði jeg við sjálfan mig, þessi maður gefur of mikið fyrir hljóðpípu sína.
Þegar eg sá annan mann láta mikið af alþýðu hylli, og verja stundum sínum til að kvetja menn til óspekta, en sjálfum sjer til óbætanlegs skaða vanrækja efni sín; hann gefur sannarlega, sagði eg þá, of mikið fyrir hljóðpípu sína.
Ef eg sje einhvern armingja, sem einasta til þess að geta hrúgað saman auðæfum, afneitar sjer um alla þægilegleika lífsins, alla þá ánægju, sem í því er að gjöra vel við aðra, alla virðingu segi eg þa, þjer gefið vissulega of mikið fyrir hljóðpípu yðar.
Þegar eg mæti gleðimandi, sem fórnar hverju tækifært til að auðga sál sína eða bæta hag sinn á lofsverðan hátt, og það vegna eintómrar holdlegrar nautnar: óláns-maður, segi eg þá, þjer bakið yður böl en ei gleði: þjer gefið of mikið fyrir hljóðpípu yðar.
Sjái jeg mann af tómri hjegómadýrð sækjast eptir dýrindis fötum, hússgögnum og öðrum útbunaði, allt meira enn efni hans leyfa, safna fyrir þá sök skuldum og lenda loks í díflissu; æ, segi eg þá, hann hefur dýrkeypt, mjög dýrkeypt, hljóðpípu sína.
Þegar eg sje fagra, blíðlynda meyju, gefna illum og hroðalegum svola; mikil hörmung er það, segi eg þá, að hún skuli hafa gefið svona mikið fyrir eina hljóðpípu.