ICELANDIC.
From Snorro's Heimskringla. Translated by Laing.
Y'NGLINGA SAGA.
KAP. I.
Her Segir frá Landa Skipan.
Sva er sagt, at kringla heimsins, sú er mannfólkit byggir, er mjök vag-skorin: gánga höf stór úr útsjánum inn í jordina. Er þat kunnigt, at haf gengr af Njorvasundum, ok allt út til Jórsala-lands. Af hafinu gengr lángr hafsbotn til landnordrs, er heitir Svartahaf: sa skilr heims þridjúngana: heitir fyrin austan Asia, en fyrir vestan kalla sumir Evrópa, en sumir Enea. En nordan at Svartahafi gengr Sviþjod in mikla eda in kalda. Svíþjód ena miklu kalla sumir menn ecki minni enn Serkland hít mikla; sumir jafna henni vid Bláland hit mikla. Hinn neyrdri lutr Svíþjódar liggr óbygdr af frosti ok kulda, swa sem hinn sydri lutr Blálands er audr af sólarbruna. I Svíþjód eru stór hérut mörg: þar eru ok margskonar þjodir undarligar, ok margar túngur: þar eru risar, ok þar eru dvergar: þar eru ok blámenn; þar eru dýr ok drekar furdulega stórin. Ur Nordri frá fjöllum þeim, er fyrir utan eru bygd alla, fellr á um Svíþjód, sú er at rettu heitir Tanais; hún var fordum köllut Tanaqvísl edr Vanaquísl; hún kémur til sjávar inu i Svarta-haf. I Vanaqlvíslum var þa kallat Vanaland, edr Vanheimr; sú á skiir heimsþridjúngana; heitir fyrir austan Asia, en fyrir vestan Evrópa.
KAP. II.
Frá Asía Mönnum.
Fyrir austan Tanaqvísl í Asía, var kallat Asa-land edr Asaheimr; en höfutborgina, er í var landinu, kölludu þeir Asgard. En í borginni var höfdíngi sá er Odinn var kalladr, þar var blótstadr mikill. Þar var þar sidr at 12 hofgodar vóru æztir; skyldu þeir ráda fyrir blótum ok dómum manna í milli; þat eru Diar kalladir edr drottnar: þeim skyldi þjónustu veita allr folk ok lotníng. Odinn var hermadr mikill ok mjök vidförull, ok eignadiz mörg riki: han var sva Sigrfæll, at í hvörri orustu feck hann gagn. Ok sva kom at hans menn trúdu því, at hann ætti heimilann sigr í hverri orustu. Þat var háttr hans ef ann sendi menn sína til orustu, edr adrar sendifarar, at hann lagdi adr hendur í höfut þeim, ok gaf þeim bjanak; trúdu þeir at þá mundi vel faraz. Sva var ok um hans menn, hvar sem þeir urdu í naudum staddir á sjá edr á landi, þá kölludu þeir á nafn hans, ok þóttuz jafnan fá af þvi fro; þar þottuz þeir ega allt traust er hann var. Hann fór opt sva lángt í brot, at hann dvaldiz í ferdinni mörg misseri.