6 Præterea rex Scotiæ et homines sui nullū amodò fugitiuum de terra domini regis pro felonia receptabunt, vel in alia terra sua nisi voluerit venire ad rectum in curia domini regis & stare iudicio curiæ. Sed rex Scotiæ & homines sui quàm citius poterunt eum capient, & domino regi reddent, vel iusticiarijs suis aut balliuis suis in Anglia.
7 Si autem de terra regis Scotiæ aliquis fugitiuus fuerit pro felonia in Anglia, nisi voluerit venire ad rectu in curia domini regis Scotiæ & stare iudicio curiæ, non receptabitur in terra regis, sed liberabitur hominibus regis Scotiæ, per balliuos domini regis vbi inuentus fuerit.
8 Præterea homines domini regis habebunt terras suas quas habebant, & habere debent de domino rege, & hominibus suis, & de rege Scotiæ & de hominibus suis. Et homines regis Scotiæ habebunt terras suas, quas habebant, & habere debent de domino rege & hominibus suis. Pro ista vero conuentione & fine firmiter obseruando domino regi & Henrico filio suo & hæredibus suis à rege Scotiæ & hæredibus suis, liberauit rex Scotiæ domino regi castellum de Roxburgh, & castellum Puellarum, & castellum de Striueling, in manu domini regis, & ad custodienda castella assignabit rex Scotiæ de redditu suo mesurabiliter ad voluntatem domini regis.
9 Præterea pro prædicta conuentione & fine exequendo, liberauit rex Scotiæ domino regi Dauid fratrem suum in obsidem & comitem Duncanum, & comitem Waldenum, similiter alios comites et barones cum alijs viris potentibus quorum numerus 18. Et quando castella reddita fuerint illis, rex Scotiæ & Dauid frater suus liberabuntor. Comites quidem & barones prænominati vnusquisq; postquam liberauerit obsidem suum, scilicet filium legitimum, qui habuerit, & alij nepotes suos vel propinquiores sibi hæredes, & castellis vt dictum est redditis liberabuntur.
10 Præterea rex Scotiæ & barones sui prænominati assecurauerunt, quod ipsa bona fide, & sine malo ingenio, & sine occasione facient vt episcopi & barones & cæteri homines terræ suæ, qui non affuerunt quando rex Scotiæ cum domino rege finiuit: eandem ligiantiam & fidelitatem domino regi & Henrico filio suo quam ipsi fecerunt, & vt barones, & homines qui affuerunt obsides, Liberabunt domino regi de quibus habere voluerit.
11 Præterea episc. comites & barones conuentionauerunt domino regi & Henrico filio suo, quòd si rex Scotiæ aliquo casu à fidelitate domini regis & filij, & à conuentione prædicta recederet, ipsi cum domino rege tenebunt sicut cum ligio domino suo contra regem Scotiæ, & contra omnes homines ei inimicantes. Et episcopi sub interdicto ponent terram regis Scotiæ donec ipse ad fidelitatem domini regis redeat.
12 Prædictam itaq; conuentionem firmiter obseruandam bona fide, & sine malo ingenio domino regi & Henrico filio suo & hæredibus suos à Wilhelmo rege Scotiæ & Dauid fratre suo & baronibus suis prædictis, & hæredibus eorum assecurauit ipse rex Scotiæ, & Dauid frater eius, & omnes barones sui prænominati sicut ligij homines domino regis contra omnem hominem, & Henrici filij sui (salua fidelitate patris sui) hijs testibus, Richardo episcopo Abrincensi, et Iohanne Salisburiæ decano, & Roberto abbate Malmesburiæ, & Radulpho abbate Mundesburg, hec non alijs abbatibus, comitibus & baronibus, & duobus filijs suis scilicet Richardo & Galfrido.
These things being recited in the church of S. Peters in Yorke, in the presence of the said kings, & of Dauid the king of Scots brother, and before an innumerable number of other people, the bishops, earles, barons and knights of Scotland sware fealtie to the king of England and to Henrie his sonne, and to their heires against all men, as to their liege and souereigne lords.
King Henrie hauing ended his businesse at Yorke with the king of Scots and others, which likewise did homage to him there, returned to London, A parlement at Windsor. in the octaues of S. Michaell, and he called a parlement at Windsor, whereat were present king Henrie the sonne, Richard archbishop of Canturburie, and other bishops of England, Laurence archbishop of Dublin Ambassadors from K. Connagh. with a great number of earles and barons of this realme. About the same time the archbishop of Tuamon, and the abbat of S. Brandon, with Laurence the chancellor of Roderike king of Connagh in Ireland were come as ambassadours from the said Roderike, vnto king Henrie, who willinglie heard them, as he that was more desirous to grow to some accord with those sauage people by some freendlie order, than to war with them that had nothing to lose: so that he might in pursuing of them seeme to fish with an hooke of gold. Therefore in this parlement the matter was debated, and in the end a peace concluded at the request of the said A tribute of ox hides ambassadours, the king appointing Roderike to paie vnto him in token of subiection, a tribute of ox hides.