[151] It is one of Thales' sayings, in Laert. Q. Quomodo optime ac justissime vivemus? Resp. Si quæ in aliis reprehendimus ipsi non faciamus. To judge of ourselves as we judge of others, is the way of the sincere.
[152] Cato, homo virtuti simillimus qui nunquam recte fecit, ut facere videretur, sed quia aliter facere non poterat; cuique id solum visum est rationem habere, quod haberet justitiam. Velleius Patercul. 1. 2.
[153] Jam in ecclesiis ista quæruntur, et omissa Apostolicorum simplicitate et puritate verborum, quasi ad Athenæum et ad auditoria convenitur ut plausus circumstantium suscitentur, ut oratio rhetoricæ artis fucata mendacio quasi quædam meretricula procedat in publicum, non tam eruditura populos, quam favorem populi quæsitura. Hieron. in Præf. 1. 3. in Galat.
[154] Permanent tepidi, ignavi, negligentes, vani, leves, voluptuosi, delicati; commoda corpores superflua sectantur, suum compendium in omnibus quærunt, ubicunque honorem et existimationem nominis sui integra servare possunt: intus propriæ voluntati pertinaciter addicti, irresignati, minime abnegati, superbi, curiosi, et contumaces sunt in omnibus, licet externe coram hominibus bene morati videantur. In tentationibus impatientes, amari, procaces, iracundi, tristes, aliis molesti, verbis tamen ingenioque scioli,—In prosperis nimium elati et hilares: in adversis, nimium turbati sunt et pusillanimes: aliorum temerarii sunt judices: aliorum vitia accuratissime perscrutari, de aliorum defectibus frequenter garrire, ac gloriari egregium putant. Ex istis et similibus operibus facillime cognosci poterunt: nam moribus gestibusque suis seu sorex quispiam suopte semet indicio produnt. Thauler. flor. p. 65, 56.
[155] Quid prodest recondere se et oculos hominum auresque vitare? Bona conscientia turbam advocat; mala autem in solitudine anxia et sollicita est. Si honesta sunt quæ facis, omnes sciant: si turpia, quid refert neminem scire, cum tu scias: O te miserum si contemnis hunc testem. Sen. Ep. 96. Matt. xxiii. 13-15, 23, 25, 27, 29.
[156] Matt. xxiii. 8; Eph. iv. 2-5; Luke x. 42; Matt. vi. 33; 2 Pet. i. 10; John vi. 27.
[157] 1 Tim. ii. 5; James iv. 12; Hos. x. 2.
[158] 1 Cor. i. 13; Gal. iv. 8; 1 Cor. viii. 5; Phil. iii. 18.
[159] The causes of superstition (and so of hypocrisy) are, pleasing and sensual rites and ceremonies, excess of outward and pharisaical holiness, over-great reverence of traditions, which cannot but load the church, the stratagems of prelates for their own ambition and lucre, the savouring too much good intentions, which openeth a gate to conceits and novelties. Lord Bacon's Essays. As P. Callimachus Exper. describeth Attila, that he was a devourer of flesh and wine, &c. and yet Religione persuasionibusque de diis à gente sua susceptis, usque ad superstitionem addictus. Calli. p. (mihi) 339.
[160] Psal. lxxviii. 37; 2 Cor. vii. 11.