[201] Bullingero ob eruditionem non contemnendam, morumque tam sanctitatem quam suavitatem, percharus fuit. p. 591.
[202] Gen. xix. 8-10.
[203] Cum humilitatis causa mentiris, si non eras peccator antequam mentiris, mentiendo efficies quod evitaras. Augustin. de Verb. A post.
[204] Attila incessu adeo gestuosus et compositus, ut vel exinde superbissimi animi contraxerit infamiam. Callimach. Exper. de Attil. p. 341.
[205] Quod à magnatum ac procerum congressu abstinuerit (Chrysanthius) alieniorque fuerit, non arrogantiæ aut fastui tribuendum est, quin potius rusticitas quædam aut simplicitas existimari debet in eo qui quid esset potestas ignorabat; ita vulgariter, et minime dissimulanter cum illis verba factitabat. Eunapius in Chrysost.
[206] Jer. ix. 23, 24; Psal. xlix. 6; 2 Chron. xxv. 19.
[207] Ut lumen lunæ in præsentia solis non apparet, pari ratione esse secundum in præsentia primi; nec meritum nostrum præsente merito Christi. Paul. Scaliger. Thess. 73, 74. de Mundo Archetyp. Epist. 1. 14.
[208] Idem sonant, summe amari, et esse finem ultimum: ac proculdubio Deus summe amandus est. Unum vero finem Aristoteles declaravit esse, usum virtutis in vita sancta et integra. Hesych. Illust. in Aristot.
[209] Laert. in Thal. speaketh of the oracle of Delphos adjudging the Tripos to the wisest; so it was sent to Thales, and from him to another, till it came to Solon, who sent it to the oracle; saying, None is wiser than God. So should we all send back to God the praise and glory of all that is ascribed to us.
[210] Laert. saith that Pythagoras first called himself a philosopher. Nullum enim hominem, sed solum Deum esse sapientem asserit: antea σοφια dicta, quæ nunc philosophia: et qui hanc profitebantur σοφοι appellati. quicunque ad summum animis virtutem excreverunt, hos nunc honestiore vocabulo, authore Pythagora, philosophos appellamus, p. 7.