[75] Lege Epist. Caroli Calvi ad Papam inter Hinc mari Rhemensis Epistolas Cont. Papæ Usurpationes. Isidor. Hispal. sent. iii. cap. 51. Cognoscant principes seculi, Deo debere se rationem reddere propter ecclesiam quam a Christo tuendam suspiciunt. Nam sive augeatur pax et disciplina ecclesiæ per fideles principes, sive solvatur, ille ab eis rationem exigit, qui eorum potestati suam ecclesiam credidit. Leo Epist. ad Leonem Imp. Debes incunctantur advertere, regiam potestatem, tibi non solum ad mundi regimen, sed maxime ad ecclesiæ præsidium esse collatam. See the judgment of Jo. Parisiensis, Franciscus Victoria, and Widdrington in Grot. de Imper. pag. 23. Lege Lud. Molinæi Discourse of the Powers of the Cardinal Chigi.
[76] Perjurii pœna divina exitium, humana dedecus. Cicero. Agesilaus sent thanks to his enemies for their perjury, as making then no question of their overthrow. Perjuri numinis contemptores. Plutarch. Theodosius execrabatur cum legisset superbiam dominantium, præcipue perfidos et ingratos. Paul. Diaconus, 1. 2.
[77] See the instance of loyalty in Mascelzer against his own brother Gildo (a rebel). Paul. Diacon. lib. iii. initio.
[78] Bilson of Subject, p. 236. Princes have no right to call or confirm preachers, but to receive such as be sent of God, and give them liberty for their preaching, and security for their persons: and if princes refuse so to do, God's labourers must go forward with that which is commanded them from heaven; not by disturbing princes from their thrones, nor invading their realms, as your holy father doth, and defendeth he may do; but by mildly submitting themselves to the powers on earth, and meekly suffering for the defence of the truth, what they shall inflict. So he.
[79] Prov. xvi. 7.
[80] Rom. xiii. 1-4; xi. 36.
[81] Si aliquid; jusserit proconsul, aliud jubeat imperator, nunquid dubitatur, illo contempto, illi esse serviendum? Ergo si aliud imperator, aliud jubeat Deus, quid judicatur? Major potestas Deus: da veniam O imperator. August, de Verb. Domin. Matth. Serm. 6.
[82] Vetus est verumque dictum, Miser est imperator cui vera reticentur. Grotius de Imp. p. 245. Principi consule non dulciora, sed optima; is one of Solon's sentences in Laert. de Solon. Therefore it is a horrid villany of the Jesuits, which is expressed in Secret. Instruct. in Arcanis Jesuit. p. 5-8, 11. To indulge great men and princes in those opinions and sins which please them, and to be on that side that their liberty requireth to keep their favour to the society. So Maffæinus, 1. iii. c. 11. in vita ipsius Loyolæ. Alexander Severus so greatly hated flatterers, that Lampridius saith, Siquis caput flexisset aut blandius aliquid dixisset, uti adulator, vel abjiciebatur, si loci ejus qualitas pateretur; vel ridebatur ingeuti cachinno, si ejus dignitas graviori subjacere non posset injuriæ Venit ad Attilam post victoriam Marullus poeta ejus temporis egregius, compositumque in adulationem carmen recitavit: in quo ubi Attila per interpretem cognovit se Deum et Divina stirpe ortum vanissime prædicari, aspernatus sacrilegæ adulationis impudentiam, cum autore carmen exuri jusserat. A qua severitate subinde temperavit, ne scriptores cæteri a laudibus ipsius celebrandis terrerentur. Callimach. Exp. in Attila, p. 353.
[83] Melch. Adam. in vit. Barth. Pitisci.
[84] It was one of the Roman laws of the twelve tables, Justa imperia sunto, iisque cives modeste ac sine recusatione parento.