His slaape-shod shoon ’ed leeam’d his feet;
He call’d ti see a good au’d deeam
‘At monny a tahm ’ed trigg’d his wame[84]
(Foor he war then fahve mile fra yam).
He ax’d i’ t’ lair[85] ti let him sleep,
An’ he’d t’ next daay the’r chim’lies sweep.
Tha supper’d him weel wi’ country fare,
Then show’d him tul his hoal i’ t’ lair.
He crept intul his streahy[86] bed,
His pooak o’ seeat[87] beneath his heead;