Missis deinde in diuersa regna Legatis, inuitantur tam ex Gallijs quàm ex collateralibus Insulis Oceani qui ad curiam venire deberent, &c. Et paulò post: Ex collateralibus autem Insulis Guillaumurius rex Hyberniæ, Maluasius rex Islandiæ, Doldauius rex Gotlandiæ, Gunnasius rex Orchadum, Lot rex Noruegiæ, Aschihus rex Danorum.
The same in English.
After that king Arthur sending his messenger into diuers kingdomes, he summoned such as were to come to his Court, as well out of France, as out of the adiacent Islands of the sea, &c. and a little after: From those adiacent Islands came Guillaumarius king of Ireland, Maluasius king of Island, Doldauius king of Gotland, Gunnasius king of Orkney, Lot the king of Norway, and Aschilius the king of Denmarke.
Lib 9. cap. 19.
At reges cæterarum Insularam, quoniam non duxerant in morem equites habere, pedites quot quisque debebat, promittunt, ita vt ex sex Insulis, videlicet, Hyberniæ, Islandiæ, Gotlandiæ, Orcadum, Noruegiæ, atque Daciæ, sexies viginti millia essent annumerata.
The same in English.
But the kings of the other Islands, because it was not their custome to breed vp horses, promised the king as many footmen, as euery man was bound to send: so that out of the six Islands, namely of Ireland, Island, Gotland, Orkney, Norway, and Denmarke, the king had sixe score thousand souldiers sent him.
* * * * *
A testnnome of the right and appendances of the crowne of the kingdome of Britaine, taken out of M. Lambard, his [Greek: Arkaionomia], fol 137. pag. 2.
Arthurus qui fuit quondam inclytissimus Rex Britonum, vir magnus fuit & animosus, & miles illustris. Parum fuit ei regnum istud, non fuit animus eius contentus regno Britanniæ. Subiugauit igitur sibi strenuè Scantiam totam, quæ modo Norweia vocatur, & omnes insulas vltra Scantiam, scz. Islandiam, & Grenlandiam, quæ sunt de appendicijs Norweiæ, & Suechordam, & Hyberniam, & Gutlandiam, & Daciam, Semelandiam, Winlandiam, Curlandiam, Roe, Femelandiam, Wirelandiam, Flandriam, Cherelam, Lappam, & omnes alias terras & insulas, Orientalis Oceani vsque Russiam (in Lappa scilicet posuit Orientalem metam regni Britanniæ) & multas insulas vltra Scantiam, vsque dum sub Septentrione, quæ sunt de appendicibus Scantiæ, quæ modo Norweia vocatur. Fuerunt autem ibi Christiani occultè. Arthurus autem Christianus optimus fuit, & fecit eos baptizari, & vnum Deum per totam Norweiam venerari, & vnam fidem Christi semper inuiolatam custodire, & suscipere. Ceperunt vniuersi proceres Norweiæ vxores suas de nobili gente Britonum tempore illo, vnde Norwegienses dicunt se exijsse de gente & sanguine regni huius. Impetrauit enim temporibus illis Arthurus rex à domino Papa, & à Curia Romana, quod confirmata sit Norweia, in perpetuum coronæ Britanniæ in augmentum regni huius, vocauítque illam dictus Arthurus Cameram Britanniæ. Hac verò de causa dicunt Norwegienses, se debere in regno isto cohabitare & dicunt se esse de corpore regni huius, scilicet de corona Britanniæ. Maluerunt enim manere in regno isto, quàm in terra eorum propria. Terra enim eorum arida est, & montuosa, & sterilis, & non sunt ibi segetes nisi per loca. Ista verò opulenta est, & fertilis, & crescunt hic segetes, & cætera vniuersa. Qua ex causa sæpius per vices gesta sunt bella atrocissima inter Anglos & Norwegienses, & interfecti sunt innumerabiles. Occupauerunt verò Norwegienses terras multas & insulas regni huius, quas adhuc detinent occupatas, nec potuerunt vnquam postea penitus euelli. Tandem modò confederati sunt nobis fide, & sacramento, & per vxores suas, quas postea ceperunt de sanguine nostro, & per affinitates, & coniugia. Ita demum constituit, & eis concessit bonus rex Edouardus propinquus noster (qui fuit optimus filius pacis) per commune consilium totius regni. Qua de causa possent, & debent prædicti de cætero nobiscum cohabitare, & remanere in regno, sicut coniurati fratres nostri.