The same in English.

Andrew Leucander otherwise called Whiteman (as Leland reporteth) was by profession a Monke, and the third Abbat of the Abbey of Ramsie: he was exceedingly giuen to the studie of good artes, taking paines therein day and night, and profited greatly thereby. And amonst all other things, he had an incredible desire to see those places with his eyes, wherein Christ our Sauiour performed and wrought all the mysteries of our redemption, the names of which places he onely knew before by the reading of the Scriptures. Whereupon he began his iourney, and went to Ierusalem a witnesse of the miracles, preaching, and passion of Christ, and being againe returned into his countrey, he was made the aforesayd Abbat. He flourished in the yeere of Christ 1020. under Canutus the Dane.

* * * * *

The voyages of Swanus one of the sonnes of Earl Godwin vnto Ierusalem, Anno
Dom. 1052, recorded by William of Malmsburie lib. 2. de gestis regum
Anglorum, Capite 13.

Swanus peruersi ingenij et infidi in regem, multoties a patre et fratre Haroldo desciuit: et pirata factus, prædis maritimis virtutes maiorum polluit. Postremò pro conscientia Brunonis cognati interempti, et (vt quidam dicunt) fratris Ierosolimam abijt: indeque rediens, a Saracenis circumuentus, et ad mortem cæsus est.

The same in English.

Swanus being of a peruerse disposition, and faithlesse to the king, often times disagreed with his father and his brother Harold: and afterwards proouing a pirate, he stained the vertues of his ancestours with his robberies vpon the seas. Last of all, being guilty vnto himselfe of the murther of his kinseman Bruno, and (as some do report) of his owne brother, he trauailed vnto Ierusalem: and in his returne home, being taken by the Saracens, was beaten, and wounded vnto death.

* * * * *

A voyage of three Ambassadours, who in the time of K. Edward the Confessor, and about the yere of our Lord 1056, were sent vnto Constantinople, and from thence vnto Ephesus, together with the occasion of their sending, &c. recorded by William of Malmesburie, lib. 2. de gestis regum Anglorum, capite 13.

Die sancti paschatis ad mensam apud Westmonasterium assederat, diademate fastigatus, et optimatum turma circumuallatus. Cumque alij longam quadragesimæ inediam recentibus cibis compensantes, acriter comederent, ille a terrenis reuocato animo, diuinum quiddam speculatus, mentes conuiuantium permouit ampliorem perfusus in risum: nulloque causam lætitiæ perquirere præsumente, tunc quidem ita tacitum donec edendi satietas obsonijs finem imposuit. Sed remotis mensis, cum in triclinio regalibus exueretur, tres optimates eum prosequuti, quorum vnus erat comes Haroldus, secundus abbas, tertius episcopus, familiaritatis ausu interrogant quid riserat: mirum omnibus nec immeritò videri, quarè in tanta serenitate diei et negòtij, tacentibus cæteris, scurrilem cachinnum ejecerit. Stupenda (inquit) vidi, nec ideo sine causa risi. Tum illi, vt moris est humani ingenij, sciscitari et quærere causam ardentiùs, vt supplicibus dignantèr rem impertiatur. Ille multùm cunctatus tandem instantibus mira respondit: septem dormientes in monte Cælio requiescere iam ducentis annis in dextro iacentes latere: sed tunc in hora ipsa risus sui, latus inuertisse sinistrum: futurum vt septuaginta quatuor annis ita iaceant: dirum nimirum miseris mortalibus omen. Nam omnia ventura in his septuaginta quatuor annis, quæ dominus circa finem mundi prædixit discipulis suis: gentem contra gentem surrecturam, et regnum aduersus regnum, terræmotus per loca, pestilentiam et famem, terrores de coelo et signa magna, regnorum mutationes, gentilium in Christianos bella, item Christicolarum in paganos victorias. Talia mirantibus inculcans passionem septem dormientium, et habitudines corporum singulorum, quas nulla docet litera, ita promptè disseruit: ac si cum eis quotidiano victitaret contubernio. His auditis, comes militem, episcopus clericum, abbas monachum, ad veritatem verborum exsculpendam, Manicheti Constantinopolitano imperatori misere, adiectis regis sui literis et muneribus. Eos ille benignè secum habitos episcopo Ephesi destinauit, epistola pariter, quam sacram vocant, comitante: vt ostenderentur legatis regis Angliæ septem dormientium marturiales exuuiæ. Factúmque est vt vaticinium regis Edwardì Græcis omnibus comprobatum, qui se a patribus accepisse iurarent, super dextrum illos latus quiescere: sed post introitum Anglorum in speluncam, veritatem peregrinæ prophetiæ contubernalibus suis prædicarunt. Nec moram festinatio malorum fecit, quin Agareni, et Arabes, et Turci, alienæ scilicèt a Christo gentes, Syriam, et Lyciam, et minorem Asiam omnino, et maioris multas vrbes, inter quas et Ephesum, ipsam etiam Hierosolymam depopulati, super Christianos inuaderent.