For the kind of interpretation itself, it must be allowed, of all others, the fittest to throw light upon a difficult and obscure subject, and, above all, to convey an exact idea of the scope and order of any work. It hath, accordingly, been so considered by several of the foreign, particularly the Italian, critics; who have essayed long since to illustrate, in this way, the very piece before us. But the success of these foreigners is, I am sensible, a slender recommendation of their method. I chuse therefore to rest on the single authority of a great author, who, in his edition of our English Horace, the best that ever was given of any classic, hath now retrieved and established the full credit of it. What was the amusement of his pen, becomes indeed, the labour of inferior writers. Yet, on these unequal terms, it can be no discredit to have aimed at some resemblance of one of the least of those merits, which shed their united honours on the name of the illustrious friend and commentator of Mr. Pope.
Q. HORATII FLACCI
ARS POETICA
EPISTOLA AD PISONES.
Humano capiti cervicem pictor equinam
Jungere si velit, et varias inducere plumas
Undique collatis membris, ut turpiter atrum
Desinat in piscem mulier formosa superne;
Spectatum admissi risum teneatis amici? 5
Credite, Pisones, isti tabulae fore librum
Persimilem, cujus, velut aegri somnia, vanae
Fingentur species; ut nec pes, nec caput uni
Reddatur formae. Pictoribus atque poetis
Quidlibet audendi semper fuit aequa potestas: 10
Scimus, et hanc veniam petimusque damusque vicissim:
Sed non ut placidis coëant inmitia; non ut
Serpentes avibus geminentur, tigribus agni.
Inceptis gravibus plerumque et magna professis
Purpureus, late qui splendeat, unus et alter 15
Adsuitur pannus: cum lucus, et ara Dianae,
Et properantis aquae per amoenos ambitus agros,
Aut flumen Rhenum, aut pluvius describitur arcus.
Sed nunc non erat his locus: et fortasse cupressum
Scis simulare: quid hoc, si fractis enatat exspes 20
Navibus, aere dato qui pingitur? amphora coepit
Institui, currente rota, cur urceus exit?
Denique sit quidvis; simplex dumtaxat et unum.
Maxima pars vatum, pater et juvenes patre digni,
Decipimur specie recti. Brevis esse laboro, 25
Obscurus fio: sectantem lenia nervi
Deficiunt animique: professus grandia turget:
Serpit humi tutus nimium timidusque procellae:
Qui variare cupit rem prodigialiter unam,
Delphinum silvis adpingit, fluctibus aprum. 30
In vitium ducit culpae fuga, si caret arte.
Aemilium circa ludum faber, unus et unguis
Exprimet, et mollis imitabitur aere capillos;
Infelix operis, summa: quia ponere totum
Nesciet. hunc ego me, si quid componere curem, 35
Non magis esse velim; quam naso vivere pravo,
Spectandum nigris oculis nigroque capillo.
Sumite materiam vestris, qui scribitis, aequam
Viribus; et versate diu, quid ferre recusent,
Quid valeant humeri. cui lecta potenter erit res, 40
Nec facundia deseret hunc, nec lucides ordo.
Ordinis haec virtus erit et venus, aut ego fallor;
Ut jam nunc dicat, jam nunc debentia dici
Pleraque differat et praesens in tempus omittat.
Hoc amet, hoc spernat, promissi carminis auctor. 45
In verbis etiam tenuis cautusque serendis;
Dixeris egregie, notum si callida verbum
Reddiderit junctura novum; si forte necesse est
Indiciis monstrare recentibus abdita rerum;
Fingere cinctutis non exaudita Cethegis 50
Continget: dabiturque licentia sumta pudenter.
Et nova factaque nuper habebunt verba fidem; si
Graeco fonte cadent, parce detorta, quid autem:
Caecilio Plautoque dabit Romanus, ademtum
Virgilio Varioque? ego cur adquirere pauca, 55
Si possum, invideor? quum lingua Catonis et Enni
Sermonem patrium ditaverit, et nova rerum
Nomina protulerit. licuit, semperque licebit
Signatum praesente nota procudere nummum.
Ut silvis folia privos mutantur in annos; 60
Prima cadunt: ita verborum vetus interit aetas,
Et juvenum ritu florent modo nata vigentque.
Debemur morti nos, nostraque: sive receptus
Terra Neptunus classis Aquilonibus arcet,
Regis opus; sterilisve palus prius aptaque remis 65
Vicinas urbis alit, et grave sentit aratrum:
Seu cursum mutavit iniquum frugibus amnis,
Doctus iter melius: mortalia cuncta peribunt:
Nedum sermonum stet honos, et gratia vivax.
Multa renascentur, quae jam cecidere; cadentque, 70
Quae nunc sunt in honore vocabula: si volet usus,
Quem penes arbitrium est, et jus, et norma loquendi.
Res gestae regumque ducumque, et tristia bella,
Quo scribi possent numero, monstravit Homerus.
Versibus inpariter junctis querimonia primum, 75
Post etiam inclusa est voti sententia compos.
Quis tamen exiguos elegos emiserit auctor,
Grammatici certant, et adhuc sub judice lis est.
Archilochum proprio rabies armavit iambo.
Hunc socci cepere pedem grandesque cothurni, 80
Alternis aptum sermonibus, et popularis
Vincentem strepitus, et natum rebus agendis.
Musa dedit fidibus Divos, puerosque Deorum,
Et pugilem victorem, et equum certamine primum,
Et juvenum curas, et libera vina referre. 85
Descriptas servare vices operumque colores,
Cur ego, si nequeo ignoroque, poeta salutor?
Cur nescire, pudens prave, quam discere malo?
Versibus exponi tragicis res comica non volt:
Indignatur item privatis ac prope socco 90
Dignis carminibus narrari coena Thyestae.
Singula quaeque locum teneant sortita decentem.
Interdum tamen et vocem comoedia tollit,
Iratusque Chremes tumido dilitigat ore.
Et tragicus plerumque dolet sermone pedestri. 95
Telephus aut Peleus, cum pauper et exul uterque,
Projicit ampullas et sesquipedalia verba,
Si curat cor spectantis tetigisse querela.
Non satis est pulchra esse poëmata; dulcia sunto,
Et quocunque volent, animum auditoris agunto. 100
Ut ridentibus adrident, ita flentibus adflent
Humani voltus. si vis me flere, dolendum est
Primum ipsi tibi: tunc tua me infortunia laedent.
Telephe, vel Peleu, male si mandata loqueris,
Aut dormitabo, aut ridebo. tristia moestum 105
Voltum verba decent; iratum, plena minarum;
Ludentem, lasciva; severum, seria dictu.
Format enim Natura prius nos intus ad omnem
Fortunarum habitum; juvat, aut inpellit ad iram,
Aut ad humum moerore gravi deducit, et angit: 110
Post effert animi motus interprete lingua.
Si dicentis erunt fortunis absona dicta,
Romani tollent equitesque patresque cachinnum.
Intererit multum, Divusne loquatur, an heros;
Maturusne senex, an adhuc florente juventa 115
Fervidus; et matrona potens, an sedula nutrix;
Mercatorne vagus, cultorne virentis agelli;
Colchus, an Assyrius; Thebis nutritus, an Argis.
Aut famam sequere, aut sibi convenientia finge,
Scriptor. Homereum si forte reponis Achillem; 120
Impiger, iracundus, inexorabilis, acer,
Jura neget sibi nata, nihil non arroget armis.
Sit Medea ferox invictaque, flebilis Ino,
Perfidus Ixion, Io vaga, tristis Orestes.
Si quid inexpertum scenae conmittis, et audes 125
Personam formare novam; servetur ad imum
Qualis ab incepto processerit, et sibi constet.
Difficile est proprie communia dicere: tuque
Rectius Iliacum carmen deducis in actus,
Quàm si proferres ignota indictaque primus. 130
Publica materies privati juris erit, si
Non circa vilem patulumque moraberis orbem;
Nec verbum verbo curabis reddere fidus
Interpres; nec desilies imitator in artum,
Unde pedem proferre pudor vetet aut operis lex. 135
Nec sic incipies, ut scriptor cyclicus olim:
Fortunam Priami cantabo, et nobile bellum.
Quid dignum tanto feret hic promissor hiatu?
Parturiunt montes: nascetur ridiculus mus.
Quanto rectius hic, qui nîl molitur inepte! 140
Dic mihi, Musa, virum, captae post moenia Trojae,
Qui mores hominum multorum vidit et urbis.
Non fumum ex fulgore, sed ex fumo dare lucem
Cogitat, ut speciosa dehinc miracula promat,
Antiphaten, Scyllamque, et cum Cyclope Charybdin. 145
Nec reditum Diomedis ab interitu Meleagri,
Nec gemino bellum Trojanum orditur ab ovo:
Semper ad eventum festinat; et in medias res,
Non secus ac notas, auditorem rapit; et quae
Desperat tractata nitescere posse, relinquit: 150
Atque ita mentitur, sic veris falsa remiscet,
Primo ne medium, medio ne discrepet imum.
Tu, quid ego et populus mecum desideret, audi;
Si fautoris eges aulaea manentis, et usque
Sessuri, donec cantor, Vos plaudite, dicat: 155
Aetatis cujusque notandi sunt tibi mores,
Mobilibusque decor naturis dandus et annis.
Reddere qui voces jam scit puer, et pede certo
Signat humum; gestit paribus colludere, et iram
Colligit ac ponit temere, et mutatur in horas. 160
Inberbus juvenis, tandem custode remoto,
Gaudet equis canibusque et aprici gramine campi;
Cereus in vitium flecti, monitoribus asper,
Utilium tardus provisor, prodigus aeris,
Sublimis, cupidusque, et amata relinquere pernix. 165
Conversis studiis, aetas animusque virilis
Quaerit opes et amicitias, inservit honori;
Conmisisse cavet quod mox mutare laboret.
Multa senem circumveniunt incommoda; vel quod
Quaerit, et inventis miser abstinet, ac timet uti; 170
Vel quòd res omnis timide gelideque ministrat,
Dilator, spe lentus, iners, pavidusque futuri;
Difficilis, querulus, laudator temporis acti
Se puero, castigator, censorque minorum.
Multa ferunt anni venientes commoda secum, 175
Multa recedentes adimunt: ne forte seniles
Mandentur juveni partes, pueroque viriles.
Semper in adjunctis aevoque morabimur aptis.
Aut agitur res in scenis, aut acta refertur:
Segnius inritant animos demissa per aurem, 180
Quam quae sunt oculis subjecta fidelibus, et quae
Ipse sibi tradit spectator. non tamen intus
Digna geri promes in scenam: multaque tolles
Ex oculis, quae mox narret facundia praesens:
Ne pueros coram populo Medea trucidet; 185
Aut humana palam coquat exta nefarius Atreus;
Aut in avem Procne vertatur, Cadmus in anguem.
Quodcunque ostendis mihi sic, incredulus odi.
Neve minor, neu sit quinto productior actu
Fabula, quae posci volt, et spectata reponi. 190
Nec Deus intersit, nisi dignus vindice nodus
Inciderit: nec quarta loqui persona laboret.
Actoris partes chorus, officiumque virile
Defendat: neu quid medios intercinat actus,
Quod non proposito conducat et haereat apte. 195
Ille bonis faveatque et consilietur amice,
Et regat iratos, et amet pacare tumentis:
Ille dapes laudet mensae brevis, ille salubrem
Justitiam, legesque, et apertis otia portis:
Ille tegat conmissa; Deosque precetur et oret, 200
Ut redeat miseris, abeat fortuna superbis.
Tibia non, ut nunc, orichalco juncta, tubaeque
Aemula; sed tenuis, simplexque foramine pauco,
Aspirare et adesse choris erat utilis, atque
Nondum spissa nimis conplere sedilia flatu: 205
Quo sane populus numerabilis, utpote parvus
Et frugi castusque verecundusque coibat.
Postquam coepit agros extendere victor, et urbem
Laxior amplecti murus, vinoque diurno
Placari Genius festis inpune diebus; 210
Accessit numerisque modisque licentia major.
Indoctus quid enim saperet liberque laborum,
Rusticus urbano confusus, turpis honesto?
Sic priscae motumque et luxuriem addidit arti
Tibicen, traxitque vagus per pulpita vestem: 215
Sic etiam fidibus voces crevere severis,
Et tulit eloquium insolitum facundia praeceps;
Utiliumque sagax rerum, et divina futuri,
Sortilegis non discrepuit sententia Delphis.
Carmine qui tragico vilem certavit ob hircum, 220
Mox etiam agrestis Satyros nudavit, et asper
Incolumi gravitate jocum tentavit: eo quod
Inlecebris erat et grata novitate morandus
Spectator functusque sacris, et potus, et exlex.
Verum ita risores, ita commendare dicacis 225
Conveniet Satyros, ita vertere seria ludo;
Ne quicunque Deus, quicunque adhibebitur heros
Regali conspectus in auro nuper et ostro,
Migret in obscuras humili sermone tabernas:
Aut, dum vitat humum, nubes et inania captet. 230
Effutire levis indigna tragoedia versus,
Ut festis matrona moveri jussa diebus,
Intererit Satyris paulum pudibunda protervis.
Non ego inornata et dominantia nomina solum
Verbaque, Pisones, Satyrorum scriptor amabo: 235
Nec sic enitar tragico differre colori;
Ut nihil intersit, Davusne loquatur et audax
Pythias emuncto lucrata Simone talentum;
An custos famulusque Dei Silenus alumni.
Ex noto fictum carmen sequar: ut sibi quivis 240
Speret idem; sudet multum, frustraque laboret
Ausus idem: tantum series juncturaque pollet:
Tantum de medio sumtis accedit honoris.
Silvis deducti caveant, me judice, Fauni,
Ne velut innati triviis, ac pene forenses, 245
Aut nimium teneris juvenentur versibus umquam,
Aut inmunda crepent ignominiosaque dicta.
Offenduntur enim, quibus est equus, et pater, et res;
Nec, si quid fricti ciceris probat et nucis emtor,
Aequis accipiunt animis, donantve corona. 250
Syllaba longa brevi subjecta, vocatur Iambus,
Pes citus: unde etiam Trimetris adcrescere jussit
Nomen Iambeis, cum senos redderet ictus
Primus ad extremum similis sibi: non ita pridem,
Tardior ut paulo graviorque veniret ad auris, 255
Spondeos stabilis in jura paterna recepit
Commodus et patiens: non ut de sede secunda
Cederet, aut quarta socialiter. Hic et in Accî
Nobilibus Trimetris apparet rarus, et Ennî.
In scenam missus cum magno pondere versus, 260
Aut operae celeris nimium curaque carentis,
Aut ignoratae premit artis crimine turpi.
Non quivis videt immodulata poëmata judex:
Et data Romanis venia est indigna poetis.
Idcircone vager, scribamque licenter? ut omnis 265
Visuros peccata putem mea; tutas et intra
Spem veniae cautus? vitavi denique culpam,
Non laudem merui. Vos exemplaria Graeca
Nocturna versate manu, versate diurna.
At vestri proavi Plautinos et numeros et 270
Laudavere sales; nimium patienter utrumque
(Ne dicam stulte) mirati: si modo ego et vos
Scimus inurbanum lepido seponere dicto,
Legitimumque sonum digitis callemus et aure.
Ignotum tragicae genus invenisse Camenae 275
Dicitur, et plaustris vexisse poëmata Thespis
Qui canerent agerentque, peruncti faecibus ora.
Post hunc personae pallaeque repertor honestae
Aeschylos et modicis instravit pulpita tignis,
Et docuit magnumque loqui, nitique cothurno. 280
Successit vetus his Comoedia, non sine multa
Laude: sed in vitium libertas excidit, et vim
Dignam lege regi: lex est accepta; chorusque
Turpiter obticuit, sublato jure nocendi.
Nil intentatum nostri liquere poëtae: 285
Nec minimum meruere decus, vestigia Graeca
Ausi deserere, et celebrare domestica facta,
Vel qui Praetextas, vel qui docuere Togatas.
Nec virtute foret clarisve potentius armis,
Quam lingua, Latium; si non offenderet unum- 290
Quemque poëtarum limae labor et mora. Vos, ô
Pompilius sanguis, carmen reprehendite, quod non
Multa dies et multa litura coërcuit, atque
Praesectum decies non castigavit ad unguem.
Ingenium misera quia fortunatius arte 295
Credit, et excludit sanos Helicone poëtas
Democritus; bona pars non unguis ponere curat,
Non barbam: secreta petit loca, balnea vitat.
Nanciscetur enim pretium nomenque poëtae,
Si tribus Anticyris caput insanabile numquam 300
Tonsori Licino conmiserit. O ego laevus,
Qui purgor bilem sub verni temporis horam?
Non alius faceret meliora poëmata: verum
Nil tanti est. ergo fungar vice cotis, acutum
Reddere quae ferrum valet, exsors ipsa secandi. 305
Munus et officium, nil scribens ipse, docebo;
Unde parentur opes: quid alat formetque poëtam;
Quid deceat, quid non; quo virtus, quo ferat error.
Scribendi recte, sapere est et principium et fons.
Rem tibi Socraticae poterunt ostendere chartae: 310
Verbaque provisam rem non invita sequentur.
Qui didicit patriae quid debeat, et quid amicis;
Quo sit amore parens, quo frater amandus et hospes;
Quod sit conscripti, quod judicis officium; quae
Partes in bellum missi ducis; ille profecto 315
Reddere personae scit convenientia cuique.
Respicere exemplar vitae morumque jubebo
Doctum imitatorem, et vivas hinc ducere voces.
Interdum speciosa locis, morataque recte
Fabula, nullius veneris, sine pondere et arte, 320
Valdius oblectat populum, meliusque moratur,
Quam versus inopes rerum, nugaeque canorae.
Graiis ingenium, Graiis dedit ore rotundo
Musa loqui, praeter laudem, nullius avaris.
Romani pueri longis rationibus assem 325
Discunt in partis centum diducere. Dicas
Filius Albini, si de quincunce remota est
Uncia, quid superet, poterat dixisse, triens? Eu!
Rem poteris servare tuam. Redit uncia: quid fit?
Semis. An haec animos aerugo et cura peculî 330
Cum semel inbuerit, speramus carmina fingi
Posse linenda cedro, et levi servanda cupresso?
Aut prodesse volunt, aut delectare poëtae;
Aut simul et jocunda et idonea dicere vitae.
Quicquid praecipies, esto brevis: ut cito dicta 335
Percipiant animi dociles, teneantque fideles.
[Omne supervacuum pleno de pectore manat.]
Ficta voluptatis causa sint proxima veris:
Ne, quodcumque volet, poscat sibi fabula credi;
Neu pransae Lamiae vivum puerum extrahat alvo. 340
Centuriae seniorum agitant expertia frugis:
Celsi praetereunt austera poëmata Ramnes.
Omne tulit punctum, qui miscuit utile dulci,
Lectorem delectando, pariterque monendo.
Hic meret aera liber Sosiis, hic et mare transit, 345
Et longum noto scriptori prorogat aevum.
Sunt delicta tamen, quibus ignovisse velimus:
Nam neque chorda sonum reddit, quem volt manus et mens;
Poscentique gravem persaepe remittit acutum:
Nee semper feriet, quodcumque minabitur, arcus. 350
Verum ubi plura nitent in carmine, non ego paucis
Offendar maculis, quas aut incuria fudit,
Aut humana parum cavit natura. quid ergo est?
Ut scriptor si peccat idem librarius usque,
Quamvis est monitus, venia caret; ut citharoedus 355
Ridetur, chorda qui semper oberrat eadem:
Sic mihi qui multum cessat, fit Choerilos ille,
Quem bis terve bonum, cum risu miror; et idem
Indignor, quandoque bonus dormitat Homerus.
Verum operi longo fas est obrepere somnum. 360
Ut pictura, poësis: erit quae, si propius stes,
Te capiat magis; et quaedam, si longius abstes:
Haec amat obscurum; volet haec sub luce videri,
Judicis argutum quae non formidat acumen:
Haec placuit semel; haec decies repetita placebit. 365
O major juvenum, quamvis et voce paterna
Fingeris ad rectum, et per te sapis; hoc tibi dictum
Tolle memor: certis medium et tolerabile rebus
Recte concedi: consultus juris, et actor
Causarum mediocris; abest virtute diserti 370
Messallae, nec scit quantum Cascellius Aulus;
Sed tamen in pretio est: mediocribus esse poëtis
Non homines, non Dî, non concessere columnae.
Ut gratas inter mensas symphonia discors,
Et crassum unguentum, et Sardo cum melle papaver 375
Offendunt; poterat duci quia coena sine istis:
Sic animis natum inventumque poëma juvandis,
Si paulum summo decessit, vergit ad imum.
Ludere qui nescit, campestribus abstinet armis;
Indoctusque pilae, discive, trochive, quiescit; 380
Ne spissae risum tollant inpune coronae:
Qui nescit versus, tamen audet fingere. Quid nî?
Liber et ingenuus; praesertim census equestrem
Summam nummorum, vitioque remotus ab omni.
Tu nihil invita dices faciesve Minerva: 385
Id tibi judicium est, ea mens, si quid tamen olim
Scripseris, in Maecî descendat judicis auris,
Et patris, et nostras; nonumque prematur in annum,
Membranis intus positis. Delere licebit
Quod non edideris: nescit vox missa reverti. 390
Silvestris homines sacer interpresque Deorum
Caedibus et victu foedo deterruit Orpheus;
Dictus ob hoc lenire tigris rabidosque leones.
Dictus et Amphion, Thebanae conditor arcis,
Saxa movere sono testudinis, et prece blanda 395
Ducere quo vellet. fuit haec sapientia quondam,
Publica privatis secernere, sacra profanis;
Concubitu prohibere vago; dare jura maritis;
Oppida moliri; leges incidere ligno.
Sic honor et nomen divinis vatibus atque 400
Carminibus venit. post hos insignis Homerus
Tyrtaeusque mares animos in Martia bella
Versibus exacuit. dictae per carmina sortes,
Et vitae monstrata via est, et gratia regum
Pieriis tentata modis, ludusque repertus, 405
Et longorum operum finis; ne forte pudori
Sit tibi Musa lyrae solers, et cantor Apollo.
Natura fieret laudabile carmen, an arte,
Quaesitum est. Ego nec studium sine divite vena,
Nec rude quid possit video ingenium: alterius sic 410
Altera poscit opem res, et conjurat amice.
Qui studet optatam cursu contingere metam,
Multa tulit fecitque puer; sudavit et alsit;
Abstinuit venere et vino. qui Pythia cantat
Tibicen, didicit prius, extimuitque magistrum. 415
Nec satis est dixisse, Ego mira poëmata pango:
Occupet extremum scabies: mihi turpe relinqui est,
Et, quod non didici, sane nescire fateri.
Ut praeco, ad merces turbam qui cogit emendas;
Adsentatores jubet ad lucrum ire poëta 420
Dives agris, dives positis in foenore nummis.
Si vero est, unctum qui recte ponere possit,
Et spondere levi pro paupere, et eripere artis
Litibus inplicitum; mirabor, si sciet inter-
Noscere mendacem verumque beatus amicum. 425
Tu seu donaris seu quid donare voles cui;
Nolito ad versus tibi factos ducere plenum
Laetitiae; clamabit enim, Pulchre, bene, recte!
Pallescet: super his etiam stillabit amicis
Ex oculis rorem; saliet; tundet pede terram. 430
Ut qui conducti plorant in funere, dicunt
Et faciunt prope plura dolentibus ex animo: sic
Derisor vero plus laudatore movetur.
Reges dicuntur multis urguere culullis,
Et torquere mero quem perspexisse laborant 435
An sit amicitia dignus. si carmina condes,
Nunquam te fallant animi sub volpe latentes.
Quintilio si quid recitares: Corrige sodes
Hoc, aiebat, et hoc. melius te posse negares,
Bis terque expertum frustra? delere jubebat, 440
Et male ter natos incudi reddere versus.
Si defendere delictum, quam vertere, malles;
Nullum ultra verbum, aut operam insumebat inanem,
Quin sine rivali teque et tua solus amares.
Vir bonus et prudens versus reprehendet inertis; 445
Culpabit duros; incomptis adlinet atrum
Transverso calamo signum; ambitiosa recidet
Ornamenta; parum claris lucem dare coget;
Arguet ambigue dictum; mutanda notabit;
Fiet Aristarchus; non dicet, Cur ego amicum 450
Offendam in nugis? Hae nugae seria ducent
In mala derisum semel, exceptumque sinistre.
Ut mala quem scabies aut morbus regius urguet,
Aut fanaticus error, et iracunda Diana;
Vesanum tetigisse timent fugiuntque poëtam, 455
Qui sapiunt: agitant pueri, incautique sequuntur.
Hic, dum sublimis versus ructatur, et errat,
Si veluti merulis intentus decidit auceps
In puteum, foveamve; licet, Succurrite, longum
Clamet, io cives: non sit qui tollere curet. 460
Si curet quis opem ferre, et demittere funem;
Quî scis, an prudens huc se projecerit, atque
Servari nolit? dicam: Siculique poëtae
Narrabo interitum. Deus inmortalis haberi
Dum cupit Empedocles, ardentem frigidus Aetnam 465
Insiluit. sit jus, liceatque perire poëtis.
Invitum qui servat, idem facit occidenti.
Nec semel hoc fecit; nec si retractus erit jam,
Fiet homo, et ponet famosae mortis amorem.
Nec satis adparet, cur versus factitet; utrum 470
Minxerit in patrios cineres, an triste bidental
Moverit incestus: certe furit, ac velut ursus
Objectos caveae valuit si frangere clathros,
Indoctum doctumque fugat recitator acerbus.
Quem vero arripuit, tenet, occiditque legendo, 475
Non missura cutem, nisi plena cruoris, hirudo.
COMMENTARY.
The subject of this piece being, as I suppose, one, viz. the state of the Roman Drama, and common sense requiring, even in the freest forms of composition, some kind of method, the intelligent reader will not be surprised to find the poet prosecuting his subject in a regular, well-ordered plan; which, for the more exact description of it, I distinguish into three parts:
I. The first of them [from v. 1 to 89] is preparatory to the main subject of the epistle, containing some general rules and reflexions on poetry, but principally with an eye to the following parts: by which means it serves as an useful introduction to the poet’s design, and opens with that air of ease and negligence, essential to the epistolary form.
II. The main body of the epistle [from v. 89 to 295] is laid out in regulating the Roman stage; but chiefly in giving rules for tragedy; not only as that was the sublimer species of the Drama, but, as it should seem, less cultivated and understood.
III. The last part [from v. 295 to the end] exhorts to correctness in writing; yet still with an eye, principally, to the dramatic species; and is taken up partly in removing the causes, that prevented it, and partly in directing to the use of such means, as might serve to promote it. Such is the general plan of the epistle. In order to enter fully into it, it will be necessary to trace the poet, attentively, through the elegant connexions of his own method.
PART I.
GENERAL REFLEXIONS ON POETRY.
The epistle begins [to v. 9] with that general and fundamental precept of preserving an unity in the subject and the disposition of the piece. This is further explained by defining the use, and fixing the character of poetic licence [from v. 9 to 13] which unskilful writers often plead in defence of their transgressions against the law of UNITY. To v. 23 is considered and exposed that particular violation of uniformity, into which young poets especially, under the impulse of a warm imagination, are apt to run, arising from frequent and ill-timed descriptions. These, however beautiful in themselves, and with whatever mastery they may be executed, yet, if foreign to the subject, and incongruous to the place, where they stand, are extremely impertinent: a caution, the more necessary, as the fault itself wears the appearance of a virtue, and so writers [from v. 23 to 25] come to transgress the rule of right from their very ambition to observe it. There are two cases, in which this ambition remarkably misleads us. The first is when it tempts us to push an acknowledged beauty too far. Great beauties are always in the confines of great faults; and therefore, by affecting superior excellence, we are easily carried into absurdity. Thus [from v. 25 to 30] brevity is often obscurity; sublimity, bombast; caution, coolness; and, to come round to the point, a fondness for varying and diversifying a subject, by means of episodes and descriptions, such as are mentioned above [v. 15] will often betray a writer into that capital error of violating the unity of his piece. For, though variety be a real excellence under the conduct of true judgment, yet, when affected beyond the bounds of probability, and brought in solely to strike and surprize, it becomes unseasonable and absurd. The several episodes or descriptions, intended to give that variety, may be inserted in improper places; and then the absurdity is as great, as that of the painter, who, according to the illustration of v. 19, 20, should introduce a cypress into a sea-piece, or, according to the illustration of the present verse, who paints a dolphin in a wood, or a boar in the sea.