On all these accounts it may possibly happen, as I said, that your critical labours will draw upon you much popular resentment and invective.
But if such should be the present effect of your endeavours to cultivate and complete this elegant part of literature, you, who know the temper of the learned world, and, by your eminent merits, have so oft provoked its injustice, will not be disturbed or surprized at it: much less should it discourage those who are disposed to do you more right, from celebrating, and, as they find themselves able, from copying your example;
For USE will father what’s begot by SENSE, as well in this, as in other instances.
You see, Sir, what there is of encomium in the turn of this Letter, was intended not so much for your sake, as my own. Had my purpose been any other, I must have chosen very ill among the various parts of your character to take this for the subject of an address to you. For, after all I have said and think of your critical abilities, it might seem almost as strange in a panegyrist on Mr. Warburton to tell of his admirable criticisms on Pope and Shakespear, as it would be in him, who should design an encomium on Socrates, to insist on his excellent sculpture of MERCURY and the GRACES. Yet there is a time, when it may be allowed to lay a stress on the amusements of such men. It is, when an adventurer in either art would do an honour to his profession.
I am, with the truest esteem,
Reverend Sir,
Your most obedient
and most humble servant,
R. Hurd.
Cambridge,
March 29, 1753.
Q. HORATII FLACCI
EPISTOLA AD AUGUSTUM.
Cum tot sustineas et tanta negotia solus,
Res Italas armis tuteris, moribus ornes,
Legibus emendes; in publica commoda peccem,
Si longo sermone morer tua tempora, Caesar.
Romulus, et Liber pater, et cum Castore Pollux, 5
Post ingentia fata, Deorum in templa recepti,
Dum terras hominumque colunt genus, aspera bella
Conponunt, agros adsignant, oppida condunt;
Ploravere suis non respondere favorem
Speratum meritis. diram qui contudit Hydram, 10
Notaque fatali portenta labore subegit,
Comperit invidiam supremo fine domari.
Urit enim fulgore suo, qui praegravat artis
Infra se positas: extinctus amabitur idem.
Praesenti tibi maturos largimur honores, 15
Jurandasque tuum per numen ponimus aras,
Nil oriturum alias, nil ortum tale fatentes.
Sed tuus hoc populus sapiens et justus in uno,
Te nostris ducibus, te Graiis anteferendo,
Cetera nequaquam simili ratione modoque 20
Aestimat; et, nisi quae terris semota suisque
Temporibus defuncta videt, fastidit et odit:
Sic fautor veterum, ut Tabulas peccare vetantis,
Quas bis quinque viri sanxerunt, Foedera regum
Vel Gabiis vel cum rigidis aequata Sabinis, 25
Pontificum libros, annosa volumina Vatum,
Dictitet Albano Musas in monte locutas.
Si, quia Graiorum sunt antiquissima quaeque
Scripta vel optima, Romani pensantur eadem
Scriptores trutina; non est quod multa loquamur: 30
Nil intra est olea, nil extra est in nuce duri:
Venimus ad summum fortunae: pingimus, atque
Psallimus, et luctamur Achivis doctius unctis.
Si meliora dies, ut vina, poemata reddit;
Scire velim, chartis pretium quotus arroget annus, 35
Scriptor ab hinc annos centum qui decidit, inter
Perfectos veteresque referri debet, an inter
Vilis atque novos? excludat jurgia finis.
Est vetus atque probus centum qui perficit annos.
Quid? qui deperiit minor uno mense vel anno, 40
Inter quos referendus erit? veteresne poetas,
An quos et praesens et postera respuat aetas?
Iste quidem veteres inter ponetur honeste,
Qui vel mense brevi, vel toto est junior anno.
Utor permisso, caudaeque pilos ut equinae 45
Paullatim vello; et demo unum, demo et item unum;
Dum cadat elusus ratione ruentis acervi,
Qui redit in fastos, et virtutem aestimat annis,
Miraturque nihil, nisi quod Libitina sacravit.
Ennius et sapiens, et fortis, et alter Homerus, 50
Ut critici dicunt, leviter curare videtur
Quo promissa cadant, et somnia Pythagorea.
Naevius in manibus non est, et mentibus haeret
Pene recens? adeo sanctum est vetus omne poema.
Ambigitur quotiens, uter utro sit prior; aufert 55
Pacuvius docti famam senis, Accius alti:
Dicitur Afranî toga convenisse Menandro:
Plautus ad exemplar Siculi properare Epicharmi;
Vincere Caecilius gravitate, Terentius arte.
Hos ediscit, et hos arto stipata theatro 60
Spectat Roma potens; habet hos numeratque poetas
Ad nostrum tempus, Livî Scriptoris ab aevo.
Interdum volgus rectum videt: est ubi peccat.
Si veteres ita miratur laudatque poetas,
Ut nihil anteferat, nihil illis comparet; errat: 65
Si quaedam nimis antique, si pleraque dure
Dicere cedit eos, ignave multa fatetur;
Et sapit, et mecum facit, et Jove judicat aequo.
Non equidem insector, delendave carmina Laevî
Esse reor, memini quae plagosum mihi parvo 70
Orbilium dictare; sed emendata videri
Pulchraque, et exactis minimum distantia, miror:
Inter quae verbum emicuit si forte decorum,
Si versus paulo concinnior unus et alter;
Injuste totum ducit venitque poema. 75
Indignor quicquam reprehendi, non quia crasse
Compositum, inlepideve putetur, sed quia nuper:
Nec veniam antiquis, sed honorem et praemia posci.
Recte necne crocum floresque perambulet Attae
Fabula, si dubitem; clament periisse pudorem 80
Cuncti pene patres: ea cum reprehendere coner,
Quae gravis Aesopus, quae doctus Roscius egit.
Vel quia nil rectum, nisi quod placuit sibi, ducunt;
Vel quia turpe putant parere minoribus, et, quae
Inberbi didicere, senes perdenda fateri. 85
Jam Saliare Numae carmen qui laudat, et illud
Quod mecum ignorat, solus volt scire videri;
Ingeniis non ille favet plauditque sepultis,
Nostra sed inpugnat, nos nostraque lividus odit.
Quod si tam Graiis novitas invisa fuisset, 90
Quam nobis; quid nunc esset vetus? aut quid haberet,
Quod legeret tereretque viritim publicus usus?
Ut primum positis nugari Graecia bellis
Coepit, et in vitium fortuna labier aequa;
Nunc athletarum studiis, nunc arsit equorum: 95
Marmoris, aut eboris fabros, aut aeris amavit;
Suspendit picta vultum mentemque tabella;
Nunc tibicinibus, nunc est gavisa tragoedis:
Sub nutrice puella velut si luderet infans,
Quod cupide petiit, mature plena reliquit. 100
Quid placet, aut odio est, quod non mutabile credas?
Hoc paces habuere bonae, ventique secundi.
Romae dulce diu fuit et sollenne, reclusa
Mane domo vigilare, clienti promere jura:
Scriptos nominibus rectis expendere nummos: 105
Majores audire, minori dicere, per quae
Crescere res posset, minui damnosa libido.
Mutavit mentem populus levis, et calet uno
Scribendi studio: puerique patresque severi
Fronde comas vincti coenant, et carmina dictant. 110
Ipse ego, qui nullos me adfirmo scribere versus,
Invenior Parthis mendacior; et prius orto
Sole vigil, calamum et chartas et scrinia posco.
Navem agere ignarus navis timet: abrotonum aegro
Non audet, nisi qui didicit, dare: quod medicorum est, 115
Promittunt medici: tractant fabrilia fabri:
Scribimus indocti doctique poemata passim.
Hic error tamen et levis haec insania quantas
Virtutes habeat, sic collige: vatis avarus
Non temere est animus: versus amat, hoc studet unum; 120
Detrimenta, fugas servorum, incendia ridet:
Non fraudem socio, puerove incogitat ullam
Pupillo: vivit siliquis, et pane secundo:
Militiae quanquam piger et malus, utilis urbi;
Si das hoc, parvis quoque rebus magna juvari; 125
Os tenerum pueri balbumque poëta figurat:
Torquet ab obscoenis jam nunc sermonibus aurem;
Mox etiam pectus praeceptis format amicis,
Asperitatis et invidiae corrector et irae:
Recte facta refert; orientia tempora notis 130
Instruit exemplis; inopem solatur et aegrum.
Castis cum pueris ignara puella mariti
Disceret unde preces, vatem ni Musa dedisset?
Poscit opem chorus, et praesentia numina sentit;
Coelestis implorat aquas, docta prece blandus; 135
Avertit morbos, metuenda pericula pellit;
Inpetrat et pacem, et locupletem frugibus annum:
Carmine Dî superi placantur, carmine Manes.
Agricolae prisci, fortes, parvoque beati,
Condita post frumenta, levantes tempore festo 140
Corpus et ipsum animum spe finis dura ferentem,
Cum sociis operum pueris et conjuge fida,
Tellurem porco, Silvanum lacte piabant,
Floribus et vino Genium memorem brevis aevi.
Fescennina per hunc invecta licentia morem 145
Versibus alternis opprobria rustica fudit;
Libertasque recurrentis accepta per annos
Lusit amabiliter: donec jam saevus apertam
In rabiem coepit verti jocus, et per honestas
Ire domos impune minax. doluere cruento 150
Dente lacessiti: fuit intactis quoque cura
Conditione super communi: quin etiam lex
Poenaque lata, malo quae nollet carmine quemquam
Describi. vertere modum, formidine fustis
Ad bene dicendum delectandumque redacti. 155
Graecia capta ferum victorem cepit, et artis
Intulit agresti Latio. sic horridus ille
Defluxit numerus Saturnius, et grave virus
Munditiae pepulere: sed in longum tamen aevum
Manserunt, hodieque manent, vestigia ruris. 160
Serus enim Graecis admovit acumina chartis;
Et post Punica bella quietus quaerere coepit,
Quid Sophocles et Thespis et Aeschylos utile ferrent:
Tentavit quoque rem, si digne vertere posset:
Et placuit sibi, natura sublimis et acer. 165
Nam spirat tragicum satis, et feliciter audet;
Sed turpem putat inscitus metuitque lituram.
Creditur, ex medio quia res arcessit, habere
Sudoris minimum; sed habet Comoedia tanto
Plus oneris, quanto veniae minus. aspice, Plautus 170
Quo pacto partis tutetur amantis ephebi;
Ut patris attenti, lenonis ut insidiosi:
Quantus sit Dossennus edacibus in parasitis:
Quam non adstricto percurrat pulpita socco.
Gestit enim nummum in loculos demittere; post hoc 175
Securus, cadat an recto stet fabula talo.
Quem tulit ad scenam ventoso gloria curru,
Exanimat lentus spectator, sedulus inflat.
Sic leve, sic parvum est, animum quod laudis avarum
Subruit ac reficit. valeat res ludicra, si me 180
Palma negata macrum, donata reducit opimum.
Saepe, etiam audacem, fugat hoc terretque poetam;
Quod numero plures, virtute et honore minores,
Indocti, stolidique, et depugnare parati
Si discordet eques, media inter carmina poscunt 185
Aut ursum aut pugiles: his nam plebecula gaudet.
Verum equiti quoque jam migravit ab aure voluptas
Omnis, ad ingratos oculos, et gaudia vana.
Quatuor aut pluris aulaea premuntur in horas;
Dum fugiunt equitum turmae, peditumque catervae: 190
Mox trahitur manibus regum fortuna retortis:
Esseda festinant, pilenta, petorrita, naves:
Captivum portatur ebur, captiva Corinthus.
Si foret in terris, rideret Democritus; seu
Diversum confusa genus panthera camelo, 195
Sive elephas albus volgi converterit ora:
Spectaret populum ludis attentius ipsis,
Ut sibi praebentem mimo spectacula plura:
Scriptores autem narrare putaret asello
Fabellam surdo. nam quae pervincere voces 200
Evaluere sonum, referunt quem nostra theatra?
Garganum mugire putes nemus, aut mare Tuscum.
Tanto cum strepitu ludi spectantur, et artes,
Divitiaeque peregrinae: quibus oblitus actor
Cum stetit in scena, concurrit dextera laevae: 205
Dixit adhuc aliquid? nil sane. quid placet ergo?
Lana Tarentino violas imitata veneno.
Ac ne forte putes me, quae facere ipse recusem,
Cum recte tractent alii, laudare maligne:
Ille per extentum funem mihi posse videtur 210
Ire poeta; meum qui pectus inaniter angit,
Inritat, mulcet, falsis terroribus inplet,
Ut magus; et modo me Thebis, modo ponit Athenis.
Verum age, et his, qui se lectori credere malunt,
Quam spectatoris fastidia ferre superbi, 215
Curam impende brevem: si munus Apolline dignum
Vis complere libris; et vatibus addere calcar,
Ut studio majore petant Helicona virentem.
Multa quidem nobis facimus mala saepe poëtae,
(Ut vineta egomet caedam mea) cum tibi librum 220
Sollicito damus, aut fesso: cum laedimur, unum
Si quis amicorum est ausus reprendere versum:
Cum loca jam recitata revolvimus inrevocati:
Cum lamentamur non adparere labores
Nostros, et tenui deducta poemata filo: 225
Cum speramus eo rem venturam, ut, simul atque
Carmina rescieris nos fingere, commodus ultro
Arcessas, et egere vetes, et scribere cogas.
Sed tamen est operae pretium cognoscere, qualis
Aedituos habeat belli spectata domique 230
Virtus, indigno non committenda poetae.
Gratus Alexandro regi Magno fuit ille
Choerilos, incultis qui versibus et male natis
Rettulit acceptos, regale nomisma, Philippos.
Sed veluti tractata notam labemque remittunt 235
Atramenta, fere scriptores carmine foedo
Splendida facta linunt. idem rex ille, poëma
Qui tam ridiculum tam care prodigus emit,
Edicto vetuit; ne quis se, praeter Apellen
Pingeret, aut alius Lysippo cuderet aera 240
Fortis Alexandri voltum simulantia. quod si
Judicium subtile videndis artibus illud
Ad libros et ad haec Musarum dona vocares;
Boeotum in crasso jurares aëre natum.
At neque dedecorant tua de se judicia, atque 245
Munera, quae multa dantis cum laude tulerunt,
Dilecti tibi Virgilius Variusque poetae:
Nec magis expressi voltus per aënea signa,
Quam per vatis opus mores animique virorum
Clarorum adparent. nec sermones ego mallem 250
Repentis per humum, quam res componere gestas,
Terrarumque situs, et flumina dicere, et arcis
Montibus impositas, et barbara regna, tuisque
Auspiciis totum confecta duella per orbem,
Claustraque custodem pacis cohibentia Janum, 255
Et formidatam Parthis, te principe, Romam:
Si quantum cuperem, possem quoque. sed neque parvum
Carmen majestas recipit tua; nec meus audet
Rem tentare pudor, quam vires ferre recusent.
Sedulitas autem stulte, quem diligit, urguet; 260
Praecipue cum se numeris commendat et arte.
Discit enim citius, meminitque libentius illud
Quod quis deridet, quam quod probat et veneratur.
Nil moror officium, quod me gravat: ac neque ficto
In pejus voltu proponi cereus usquam, 265
Nec prave factis decorari versibus opto:
Ne rubeam pingui donatus munere, et una
Cum scriptore meo capsa porrectus operta,
Deferar in vicum vendentem tus et odores,
Et piper, et quicquid chartis amicitur ineptis. 270
COMMENTARY.
Epistola ad Augustum.] In conducting this work, which is an apology for the poets of his own time, the method of the writer is no other, than that which plain sense, and the subject itself, required of him. For, as the main dislike to the Augustan poets had arisen from an excessive reverence paid to their elder brethren, the first part of the epistle [from v. 1 to 118] is very naturally laid out in the ridicule and confutation of so absurd a prejudice. And having, by this preparation, obtained a candid hearing for his defence, he then proceeds [in what follows, to the end] to vindicate their real merits; setting in view the excellencies of the Latin poetry, as cultivated by the great modern masters; and throwing the blame of their ill success, and of the contempt in which they had lain, not so much on themselves, or their profession (the dignity of which, in particular, he insists highly upon, and asserts with spirit) as on the vicious taste of the age, and certain unfavouring circumstances, which had accidentally concurred to dishonour both.
This idea of the general plan being comprehended, the reader will find it no difficulty to perceive the order and arrangement of particular parts, which the natural transition of the poet’s thought insensibly drew along with it.