[307] Certè, quamquam Servator humani generis et Deus et Rex erat, adeoque ita universi, nedum Judæorum, dominus, ut quicquid ei placeret illud non licitum fuisse nefas sit putare; attamen, cum cæteras res omnes etiam et seipsum receptis atque stabilitis reipublicæ formulis judiciariis, qua Ebraicæ eæ essent, qua Romanæ, permiserit, atque absolutissimum justitiæ exemplar ab omni vi illicitâ, veluti privatus, abstinere voluerit; quin et tanta ei imminuerit invidia, ut nihil magis incidentium in votis esset, quam ut cujuscunque delicti reum eum peragere potuissent; haud rationi sane ita consonum videtur existimare ejectionem illam factam seu vim illatam ab eo fuisse sine agnitâ, etiam ab ipsis qui tam malignè ei invidebant, lege seu more, quo in id genus homines templi sanctitatem ita polluentes incurrere licuerit, atque vi ejicere. L. iv. c. 5. p. 464.
[308] Mr. Smith’s Discourses, Disc. vi. ch. vi. Bishop Chandler, Def. of Christianity, ch. iii. § 1. and, very lately, the Bishop of Gloucester, Div. Leg. b. iv. § 4.
[309] 1 Kings xxii. 11.
[310] Jeremiah xix.
[311] Hosea xii. 10.
[312] Matth. iii. 4.
[313] Mark xi. 7.
[314] Matth. x. 14.
[315] Luke v. 6.
[316] Mark xi. 14