PAULINE
Plus ne suis ce que j'ai été,
Et ne le sçaurois jamais être.
Marot.
Non dubito, quin titulus libri nostri raritate sua quamplurimos alliciat ad legendum: inter quos nonnulli obliquæ opinionis, mente languidi, multi etiam maligni, et in ingenium nostrum ingrati accedent, qui temeraria sua ignorantia, vix conspecto titulo clamabunt. Nos vetita docere, hæresium semina jacere: piis auribus offendiculo, præclaris ingeniis scandalo esse: ... adeo conscientiæ suæ consulentes, ut nec Apollo, nec Musæ omnes, neque Angelus de cœlo me ab illorum execratione vindicare queant: quibus et ego nunc consulo, ne scripta nostra legant, nec intelligant, nec meminerint: nam noxia sunt, venenosa sunt: Acherontis ostium est in hoc libro, lapides loquitur, caveant, ne cerebrum illis excutiat. Vos autem, qui æqua mente ad legendum venitis, si tantam prudentiæ discretionem adhibueritis, quantam in melle legendo apes, jam securi legite. Puto namque vos et utilitatis haud parum et voluptatis plurimum accepturos. Quod si qua repereritis, quæ vobis non placeant, mittite illa, nec utimini. Nam et ego vobis illa non Probo, sed Narro. Cætera tamen propterea non respuite ... Ideo, si quid liberius dictum sit, ignoscite adolescentiæ nostræ, qui minor quam adolescens hoc opus composui.—Hen. Corn. Agrippa, De Occult. Philosoph. in Præfat.
London: January, 1833.
V. A. XX.
[This introduction would appear less absurdly pretentious did it apply, as was intended, to a completed structure of which the poem was meant for only a beginning and remains a fragment.]
Pauline, mine own, bend o'er me—thy soft breast
Shall pant to mine—bend o'er me—thy sweet eyes,