[6699]. Cap. 3. de mentis alien. Deo minus se curae esse, nec ad salutem praedestinatos esse. Ad desperationem saepe ducit haec melancholia, et est frequentissima ob supplicii metum aeternumque judicium; meror et metus in desperationem plerumque desinunt.
[6700]. Comment. in 1. cap. gen. artic. 3. quia impii florent boni opprimuntur, &c. alius ex consideratione hujus seria desperabundus.
[6701]. Lib. 20. c. 17.
[6702]. Damnatam se putavit, et quatuor menses Gehennae poenam sentire.
[6703]. 1566. ob triticum diutius servatum conscientiae stimulis agitatur, &c.
[6704]. Tom. 2. c. 27. num. 282. conversatio cum scrupulosis, vigiliae, jejunia.
[6705]. Solitarios et superstitiosos plerumque exagitat conscientia, non mercatores, lenones, caupones, foeneratore?, &c. largiorem hi nacti sunt conscientiam. Juvenes plerumque conscientiam negligunt, senes autem, &c.
[6706]. Annon sentis sulphur inquit?
[6707]. Desperabundus misere periit.
[6708]. In 17. Johannis. Non pauci se cruciant, et excarnificant in tantum, ut non parum absint ab insania; neque tamen aliud hac mentis anxietate efficiunt, quam ut diabolo potestatem faciant ipsos per desperationem ad infernos producendi.