Sanctissimi in Christo Patris et Domini nostri Domini Clementis Divina Providentia Papæ XIII, Constitutio qua institutum Societatis Jesu denuo approbatur.
Clemens Episcopus Servus Servorum Dei, ad perpetuam rei memoriam.
Apostolicum pascendi Dominici Gregis munus beatissimo apostolo Petro, ejusque successori Romano pontifici delatum à Christo Domino, nulla locorum, nulla temporum conditio, nullus humanarum rerum respectus, nulla denique ratio circumscribere, aut suspendere potest, quominus idem Romanus pontifex ad omnes ejusdem officii partes, nullâ ex iis prætermissâ, nullâ neglectâ, curas suas dirigere debeat, atque omnibus incurrentibus in ecclesia necessitatibus providere. Harum partium inter præcipuas, postrema non est regularium ordinum approbatorum ab apostolica sede tutelam genere, ac fortibus piisque viris, qui eisdem regularibus ordinibus sese solemni sacramento addixerunt, suamque pro tuenda, atque
amplificanda catholica religione, agroque dominico excolendo, strenuam operam impendunt, alacritatem addere et animum, languidos et infirmos excitare, et corroborare, jacentibus afflictisque consolationem afferre, præcipue verò ab ecclesia fidei suæ et custodiæ concreditâ, omnia, quæ in animarum ruinam in dies suboriuntur, scandala summovere.
Institutum societatis Jesu ab homine conditum, cui ab universali ecclesia idem, qui sanctis viris cultus et honor tribuitur, à fel. record. prædecessoribus nostris Paulo III et Julio itidem III, Paulo IV, Gregorio XIII, et Gregorio XIV, Paulo V, diligenti examine perpensum, approbatum, sæpius confirmatum, et ab iisdem pluribusque aliis ad novemdecim prædecessoribus nostris ornatum peculiaribus favoribus et gratiis; episcoporum, non modò hujus, sed superiorum etiam ætatum præconio commendatum, ut maxime frugiferum, et fructuosum, et ad promovendum Dei cultum, honorem, et gloriam, æternamque animarum salutem procurandam aptissimum; potentissimorum, piissimorumque regum, et clarissimorum in Christiana republica principum præsidio, et tutela usque munitum; cujus ex disciplina novum prodiêre viri in sanctorum, vel beatorum numerum relati, quorum tres martyrii gloriam sunt consequuti; à pluribus sanctitate claris viris, quos beatos in cœlo novimus sempiternâ perfrui gloriâ, collaudatum; quod ecclesia universa longo duorum sæculorum spatio in suo sinu aluit et fovit, ejusque professoribus præcipuam sacri ministerii partem semper commisit magno cum emolumento animarum; quod ipsa denique catholica ecclesia in Tridentina synodo declaravit ut pium; hoc idem institutum novissimè fuerunt, qui per pravas interpretationes, tum privatis
sermonibus, tum scriptis etiam typis in lucem editis irreligiosum, et impium appellare, contumeliis lacerare, probo et ignominiâ afficere non sunt veriti, atque eò devenerunt, ut privatâ suâ non contenti opinione, hujusmodi virus de regione in regionem, nullis non adhibitis artibus, derivare, atque undequaque diffundere sint aggressi, neque adhuc cessant, incautis, si quos inveniant, Christi fidelibus, ut in proprios pertrahant sensus, subdolè propinare: quo in ecclesiam Dei nihil injurium magis, nihil contumeliosius, quasi adeo erraverit turpiter, ut, quod impium, et irreligiosum est, solemniter existimaverit Deo carum et pium, eòque decepta sit flagitiosiùs, quo diuturnius, ad annos scilicet amplius ducentos, cum maximo animarum detrimento, sinui suo tantam hærere labem, et maculam sustinuerit. Huic tanto malo, quod eo longiùs dissimulatum, tanto altiùs radices agit, viresque acquirit in dies, diutius differre remedium, justitia, quæ sua cuique asserere et fortiter tueri jubet, et pastoralis nostra erga ecclesiam sollicitudo non sinit.
Ut igitur tam gravem injuriam à sponsa ecclesia divinitus nobis concredita, atque etiam ab hac apostolica sede propulsemus, et hujusmodi injustas, irreligiosasque voces in animarum perniciem, et seductionem, et contra omnes æqui, bonique rationes longe lateque diffusas, nostrâ authoritate apostolicâ compescamus; ut clericis regularibus societatis Jesu, id a nobis pro justitia exigentibus, suus maneat status, eâdem nostrâ authoritate firmiùs constabilitus; eorumque nunc temporis summè afflictis rebus aliquod afferamus levamen: ut demum venerabilium fratrum nostrorum episcoporum, qui ex omnibus regionibus catholicis eandem societatem nobis per litteras
magnopere commendârunt, et ex ea maximas utilitates in suis quisque diœcesibus se capere profitentur, justis desideriis obsecundemus; motu proprio, et ex certa scientia, deque apostolicæ potestatis plenitudine, omnium prædecessorum nostrorum inhærendo vestigiis, hâc nostrâ perpetuò valiturâ constitutione, eodem modo, ratione et formâ, quibus ipsi edixerunt, et declarârunt, nos quoque edicimus, et declaramus; institutum societatis Jesu summopere redolere pietatem et sanctitatem, tum ob præcipuum finem, quo maxime spectat, defensionem scilicet, propagationemque catholicæ religionis, tum ob media, quæ adhibet ad ejusmodi finem consequendum, quod vel ipsa nos hactenus docuit experientia; cum ex eadem disciplina tam multos ad hanc usque ætatem prodiisse novimus orthodoxæ fidei propugnatores, sacrosque præcones, qui invicto animi robore terrâ marique subiêre pericula, ut ad gentes inmanitate barbaras evangelicæ doctrinæ lumen afferrent, et quotquot idem profitentur laudabile institutum, partim intentos juventuti religione et bonis artibus erudiendæ, partim operam dare spiritualibus exercitiis tradendis, partim assiduè versari in sacramentis præcipuè pœnitentiæ et eucharistiæ administrandis et ad eorum frequentiorem usum fidelibus excitandis; tum homines in agris degentes divini verbi pabulo recreare; ac propterea idem institutum societatis Jesu ad hæc eximia perpetranda, divinâ providentiâ, excitatum, ipsi quoque approbamus, et prædecessorum nostrorum approbationes ejusdem instituti apostolicâ auctoritate nostrâ confirmamus: vota, quibus iidem clerici regulares societatis Jesu juxta idem eorum institutum se devovent Deo, grata illi et accepta esse declaramus: spiritualia exercitia,
quæ ab iisdem clericis regularibus traduntur fidelibus à mundi strepitu semotis per dies aliquot, ut de æternâ fui ipsorum salute seriò et unicè cogitent, ut maxime conducibilia ad reformandos mores, et ad Christianam pietatem hauriendam nutriendamque, magnopere probamus, et laudamus: congregationes præterea, seu sodalitia, non modo adolescentium, qui ad scholas ventitant societatis Jesu, sed quævis alia, sive scholarium tantum, sive aliorum Christi fidelium tantum, sive utrorumque simul sub invocatione beatæ Mariæ, seu quovis alio titulo erecta, et quæ in iis pia opera ferventi studio exercentur, probamus, præcipuamque erga beatam Dei Genitricem semper Virginem Mariam devotionem, quæ in iis sodalitiis alitur, et promovetur, magnopere commendamus, nostrorumque fel. record. prædecessorum Gregorii XIII, Sixti V, Gregorii XV, et Benedicti XIV constitutiones, quibus ea sodalitia approbârunt, nos apostolicâ auctoritate nostrâ confirmamus, cæterasque omnes constitutiones à Romanis pontificibus prædecessoribus nostris in ejusdem instituti societatis Jesu functionum approbationem, et laudem conditas, quarum singulas hic haberi volumus pro insertis, auctoritate itidem nobis à Deo traditâ, apostolicæ confirmationis nostræ robore, per hanc nostram constitutionem, munitas volumus, et si opus sit, velut à nobis ex integro conditas, editasque censeri præcipimus, et mandamus.
Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostræ approbationis, et confirmationis infringere, vel ei ausu temerario contraire: si quis autem hoc attentare præsumpserit, indignationem Omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursurum.