There is an account of a similar tree in Cockburne’s Travels; but this I believe to be a work of fiction. Bernal Diaz, however, mentions one as growing at Naco, in Honduras, “Que en mitad de la siesta, por recio sol que hiziesse, parecia que la sombra del arbol refrescava el corazon, caia del uno como rozio muy delgado que confortava las cabezas.”—206.
There may be some exaggeration in the accounts of the Fierro Tree, but that the story has some foundation I have no doubt. The islanders of St. Thomas say, that they have a sort of trees whose leaves continually are distilling water. (Barbot. in Churckle, 405.) It is certain that a dew falls in hot weather from the lime,—a fact of which any person may easily convince himself. The same property has been observed in other English trees, as appears by the following extract from the Monthly Magazine:
“In the beginning of August, after a sun-shine day, the air became suddenly misty about six o’clock; I walked, however, by the road side from seven to eight, and observed, in many places, that a shower of big drops of water was falling under the large trees, although no rain fell elsewhere. The road and path continued dusty, and the field-gates showed no signs of being wetted by the mist. I have often noticed the like fact, but have not met with a satisfactory explanation of this power in trees to condense mist.”
I am not the only poet who has availed himself of the Fierro Tree. It is thus introduced in the Columbus of Carrara,—a singular work, containing, amid many extravagancies, some passages of rare merit:
Ecce autem inspector miri dum devius ignis Fertur, in occursum miræ magis incidit undæ. Æquoris in medio diffusi largiter arbor Stabat, opaca, ingens, ævoque intacta priori, Grata qiues Nymphis, et grata colentibus umbram Alitibus sedes, quarum vox blanda, nec ullâ Musicus arte canor sylvam resonare docebat. Auditor primum rari modulaminis, utque Cominus admovit gressum, spectator et hæsit; Namque videbat, uti de cortice, deque supernis Crinibus, argentum guttatim mitteret humens Truncus, et ignaro plueret Jove; moxque serenus In concham caderet subjecti marmoris imber, Donec ibi in fontem collectis undique rivis
Cresceret, atque ipso jam non ingratus ab ortu Redderet humorem matri, quæ commodat umbram.
Dum stupet et quærit, cur internodia possit Unda; per et fibras, virides et serpere rugas, Et ferri sursum, genio ducente deorsum; Adstitit en Nympha; dubitat decernere, Nais, Anne Dryas, custos num fontis, an arboris esset; Verius ut credam, Genius sub imagine Nymphæ Ille loci fuerat. Quam præstantissimus Heros Protinus ut vidit, Parce, o pulcherrima, dixit, Si miser, et vestras ejectus nuper ad oras Naufragus, idem audax videor fortasse rogando. Dic age, quas labi video de stipite, lymphæ Montibus anne cadant, per operta foramina ductæ, Mox trabis irriguæ saliant in frondea sursum Brachia, ramalesque tubos; genitalis an alvus Umbrosæ genitricis alat; ceu sæpe videmus Balsama de truncis, stillare electra racemis. Pandere ne grave sit cupienti noscere causam Vilia quæ vobis usus miracula fecit.
Hæc ubi dicta, silet. Tum Virgo ita reddidit, Hospes Quisquis es, (eximium certe præsentia prodit)
Deciperis, si forte putas, quas aspicis undas Esse satas terrâ; procul omni a sede remota Mira arbos, uni debet sua munera Cœlo. Quâ ratione tamen capiat, quia noscere gestis Edicam; sed dicendis ne tædia repant, Hic locus, hæc eadem, de quâ cantabitur, arbor Dat tempestivam blandis afflatibus umbram: Hic una sedeamus; et ambo fontis ad undam Consedere; dehinc intermittente parumper Concentu volucrum, placido sic incipit ore.
Nomine Canariæ, de quâ tenet Insula nomen, Virgo fuit, non ore minus, quam prædita raræ Laude pudicitiæ, mirum quæ pectore votum Clausit, ut esse eadem genitrix et virgo cupiret. At quia in Urbe satam fuerat sortita parentem Ortum rure Patrem, diversis moribus hausit Hinc sylvæ austeros, teneros hinc Urbis amores. Sæpe ubi visendi studio convenerat Urbes, Et dare blanditias natis et sumere matres Viderat ante fores, ut mater amavit amari. Sæpe ubi rure fuit de nymphis una Dianæ, Viderat atque Deam thalami consorte carentem, Esse Deæ similis, nec amari ut mater amavit. Sed quid aget? cernit fieri non posse quod optat;
Non optare tamen, crudelius urit amantem. Noctis erat medium: quo nos sumus, hoc erat illa Forte loco, Cœloque videns splendescere Lunam, O Dea, cui triplicis concessa potentia regni, Parce precor, dixit, si quæ nunc profero, non sum Ausa prius; quod non posses audire Diana, Cum sis Luna potes; tenebræ minuere pudorem. Est mihi Virginitas, fateor, re charior omni, Attamen, hâc salvâ, fœcundæ si quoque Matris Nomina miscerem, duplici de nomine quantum Ambitiosa forem; certe non parva voluptas Me caperet, coram si quis me luderet infans Si mecum gestu, mecum loqueretur ocellis, Cumque potest, quacumque potest, me voce vocaret, Cujus et in vultu multum de matre viderem. Ni sinit hoc humana tamen nature licere, Fiat quâ ratione potest; mutare figuram Nil refert, voti compos si denique fiam. Annuit oranti facilis Dea; Virgine digna Et quia vota tulit, Virgo probat. Eligit ergo De grege Plantarum ligni quæ cœlibis esset. Visa fuit Platanus: placet hæc; si vertat in istam Canariæ corpus, sibi tempus in omne futuram Tam caram esse videt, quam sit sua laurea Phœbo. Nec mora, poscenti munus, ne signa deessent
Certa dati, movit falcatæ cornua frontis. Virginis extemplo cœpere rigere crura Tenvia vestiri duro præcordia libro, Ipsaque miratur, cervix quod eburnea, quantum It Cœlo, tantum tendant in Tartara plantæ; Et jam formosâ de Virgine stabat et Arbos Non formosa minus; qui toto in corpore pridem Par ebori fuerat, candor quoque cortice mansit. Sed deerat conjux uxoris moribus æque Integer et cœlebs, et Virginitatis amator, Quo fœcunda foret; verum tellure petendus Hon hic, ab axe fuit. Quare incorruptus et idem Purior e cunctis stellatæ noctis alumnis Poscitur Hersophorus, sic Graii nomine dicunt, Rorem Itali. Quocumque die (quis credere posset?) Tamquam ex condicto cum Sol altissimus extat, Sydereus conjux nebulæ velatus amictu Labitur huc, niveisque maritam amplectitur alis: Quodque fidem superat, parvo post tempora fœtum Concipit, et parvo post tempore parturit arbor, Molle puerperium vis noscere? consule fontem, Qui nos propter adest, in quo mixtura duorum Agnosci possit, splendet materque paterque. Læta fovet genitrix, compos jam facta cupiti; Illius optarat vultu se noscere, noscit;
Cernere ludentem se circum, ludere cernit; Illum audire rudi matrem quoque voce vocantem, Et matrem sese dici dum murmurat, audit. Nec modo Virgintas fæcunda est arboris, ipsæ Sunt quoque fœcundæ frondes, quas excutit arbor. Nam simul ac supra latices cecidere tepentes, Insuper accessit Phœbei flamma caloris, Concipiunt, pariuntque: oriturque tenerrimius ales Nomine Canarius, qui pene exclusus in auras, Tenvis adhuc, cœlique rudis, crudusque labori Jam super extantes affectat scandere ramos, Et frondes, quarum una fuit. Nidum inde sub illis Collocat adversum Soli, cui pandere pennas Et siccare queat; latet hic, nullâque magistrâ Arte canit, matrisque replet concentibus aures. Adde quod affectus reddit genitricis eosdem, Utque puellari genitrix in pectore clausit, Hinc sylvæ austeros, teneros hinc Urbis amores, Sic amat hic sylvas, ut non fastidiat Urbes. Tecta colit, patiturque hominem, nec divitis aulæ Grande supercilium metuit sylvestris alumnus. Imo loco admonitus, vix aulicus incipit esse, Jam fit adulator, positum proferre paratus In statione melos, domini quod vellicet aurem. Carrara. Columbus.