[23]. Y. B. 21 & 22 Ed. I. 213.
[24]. Y. B. 21 & 22 Ed. I. 458.
[25]. Y. B. 21 & 22 Ed. I. 55.
[26]. Bracton, 48 b.
[27]. Nic. Ethics V. 10. 3. The Greeks knew equity under the name epieikeia.
[28]. Rhet. I. 13. 19.
[29]. De Officiis I. 10. 33. See also Pro Caecina 23. 65: Ex aequo et bono, non ex callido versutoque jure rem judicari oportere. De Oratore I. 56. 240: Multa pro aequitate contra jus dicere. De Officiis III. 16. 67.
[30]. In omnibus quidem, maxime tamen in jure, aequitas spectanda est. D. 50. 17. 90. Placuit in omnibus rebus praecipuam esse justitiae aequitatisque, quam stricti juris rationem. C. 3. 1. 8. Haec aequitas suggerit, etsi jure deficiamur. D. 39. 3. 2. 5. A constitution of Constantine inserted in Justinian’s Code, however, prohibits all inferior courts from substituting equity for strict law, and claims for the emperor alone the right of thus departing from the rigour of the jus scriptum: Inter aequitatem jusque interpositam interpretationem nobis solis et oportet et licet inspicere. C. 1. 14. 1.
[31]. Summa Theologiae 2. 2. q. 120. art. 1. De epieikeia seu aequitate:—In his ergo et similibus casibus malum est sequi legem positam; bonum autem est praetermissis verbis legis, sequi id quod poscit justitiae ratio et communis utilitas. Et ad hoc ordinatur epieikeia, quae apud nos dicitur aequitas.
[32]. Pollock and Maitland, History of English Law, I. 168; Glanville VII. 1.: Aliquando tamen super hoc ultimo casu in curia domini Regis de consilio curiao ita ex aequitate consideratum est. Bracton in discussing the various meanings of jus says (f. 3. a.):—Quandoque pro rigore juris, ut cum dividitur inter jus et aequitatem. Following Azo, who follows Cicero (Topica IV. 23), he says:—Aequitas autem est rerum convenientia, quae in paribus causis paria desiderat jura (f. 3. a). See also f. 12. b. and f. 23. b. Aequitas tamen sibi locum vindicat in hac parte. See also Y. B. 30 and 31 Ed. I. 121:—Et hoc plus de rigore quam de aequitate.