Here is the preamble of a judgment given by a Court of Love.

Question: Can true love exist between married people?

Judgment of the Countess of Champagne: We pronounce and determine by the tenour of these presents, that love cannot extend its powers over two married persons; for lovers must grant everything, mutually and gratuitously, the one to the other without being constrained thereto by any motive of necessity, while husband and wife are bound by duty to agree the one with the other and deny each other in nothing.... Let this judgment, which we have passed with extreme caution and with the advice of a great number of other ladies, be held by you as the truth, unquestionable and unalterable.

In the year 1174, the third day from the Calends of May, the VIIth: indiction.[2]

[1]

  1. Causa conjugii ab amore non est excusatio recta.
  2. Qui non celat amare non potest.
  3. Nemo duplici potest amore ligari.
  4. Semper amorem minui vel crescere constat.
  5. Non est sapidum quod amans ab invito sumit amante.
  6. Masculus non solet nisi in plena pubertate amare.
  7. Biennalis viduitas pro amante defuncto superstiti praescribitur amanti.
  8. Nemo, sine rationis excessu, suo debet amore privari.
  9. Amare nemo potest, nisi qui amoris suasione compellitur.
  10. Amor semper ab avaritia consuevit domiciliis exulare.
  11. Non decet amare quarum pudor est nuptias affectare.
  12. Verus amans alterius nisi suae coamantis ex affectu non cupit amplexus.
  13. Amor raro consuevit durare vulgatus.
  14. Facilis perceptio contemptibilem reddit amorem, difficilis eum parum facit haberi.
  15. Omnis consuevit amans in coamantis aspectu pallescere.
  16. In repertina coamantis visione, cor tremescit amantis.
  17. Novus amor veterem compellit abire.
  18. Probitas sola quemcumque dignum facit amore.
  19. Si amor minuatur, cito deficit et raro convalescit.
  20. Amorosus semper est timorosus.
  21. Ex vera zelotypia affectus semper crescit amandi.
  22. De coamante suspicione percepta zelus interea et affectus crescit amandi.
  23. Minus dormit et edit quem amoris cogitatio vexat.
  24. Quilibet amantis actus in coamantis cogitatione finitur.
  25. Verus amans nihil beatum credit, nisi quod cogitat amanti placere.
  26. Amor nihil posset amori denegare.
  27. Amans coamantis solatiis satiari non potest.
  28. Modica praesumptio cogit amantem de coamante suspicari sinistra.
  29. Non solet amare quem nimia voluptatis abundantia vexat.
  30. Verus amans assidua, sine intermissione, coamantis imagine detinetur.
  31. Unam feminam nihil prohibet a duobus amari, et a duabus mulieribus unum. (Fol. 103.)

[2] Utrum inter conjugatos amor possit habere locum?

Dicimus enim et stabilito tenore firmamus amorem non posse inter duos jugales suas extendere vires, nam amantes sibi invicem gratis omnia largiuntur, nullius necessitatis ratione cogente; jugales vero mutuis tenentur ex debito voluntatibus obedire et in nullo seipsos sibi ad invicem denegare....

Hoc igitur nostrum judicium, cum nimia moderatione prolatum, et aliarum quamplurium dominarum consilio roboratum, pro indubitabili vobis sit ac veritate constanti.

Ab anno M.C.LXXIV, tertio calend. maii, indictione VII. (Fol. 56.)