Een Hemelsvyer, van lust en yver, holp de snaren
Van David aen den galm, van een bedroeft accoort:
Wanneer den angst des doodts, uyt Zion, wiert gehoort,
Dat hy sijn’s herten rouw, in Psalmen ging verklaren.[78]
Soo sagh ick ’t yver-vyer, o Broeder! uyt u varen,
Als gy de Martelaers van ’t Nieuw Verbondt bracht voort:
Self, op die tijdt, wanneer door[79] sieckt’, het klaeghlijck woort
Tot u quam: ’t Schijnt ghy sterft, wilt moeyt’ en yver sparen.
Maer hebt, des niettemin, dit bloedigh offer-werck,
Met krancke, en swacke leen, ten dienste van Gods Kerck,