[167]. Macab. vii. 9, 11, 14, 23, 29.
[168]. Thus Josephus Jacchiades, referred to by Witsius in Symb. Exercit. xxvi. § 41. in explaining that famous text in Daniel xii. 2. says, Et tunc fiet miraculum resurrectionis mortuorum: Nam multi dormientium in terra pulverulenta expergiscentur, hi ad vitam æternam, qui sunt sancti; illi vero ad opprobria & detestationem æternam; qui sunt impii. Quorum resurrectionis causa est, ut impii fateantur palam, suam fidem esse falsam, & eos qui ipsis fidem habuerint, prosecutos fuisse vanitatem atque evanuisse, ipsique agnoscant suos majores falsitatem possedisse. And Menasseh Ben Israel, de Resurr. mort. Lib. ii. Cap. viii. proves it from the same scripture. More to the same purpose may be seen in Dr. Hody on the resurrection, Page 72. & seq. who quotes several of the Talmudical writers, as signifying their belief of this doctrine; and especially Pocock in Maimon. Port. Mos. Cap. vi. who produces a multitude of quotations to the same purpose; in which some assert this doctrine without proof, others establish it by solid arguments, and some mix a great many absurd notions with it, which we shall, at present, pass over.
[169]. Vid. Tertull. de Resurrect. Carn. Cap. xxx. Non posset de ossibus figura componi, si non id ipsum, & ossibus eventurum esset.
[170]. Vid. Hieron. in Ezek. xxxvii. Nunquam poneretur similitudo resurrectionis, ad restitutionem Israelitici populi significandam, nisi staret ipsa resurrectitio, & futura crederetur; quia nemo de rebus non extantibus incerta confirmat.
[171]. Vid. Menasseh Ben Isr. Lib. 1. de Resurrect. Cap. ii. § 4. Hic textus expressus est. & infallibilis quo sine omni dubio resurrectio probatur.
[172]. Vid. Hieron. Epist. 61. ad Pammach. de error. Joh. Hieros. Quid hac prophetia manifestius? Nullus tam aperte post Christum, quam iste ante Christum de resurrectione loquitur.
[173]. The words are put in the form of an interrogation, which sometimes argues a strong negation, but not always, since here it seems to imply a concession that he should live again.
[174]. Vid Minut. Fel. in Octav. § 33. Vide adeo quam in solatium nostri resurrectionem futuram omnis natura meditatur Sol demergit, & nascitur; astra labuntur, & redeunt; fiores occidunt, & reviviscunt; post senium arbusta frondescunt semina non nisi corrupta revirescunt; ita corpus in sepulchro ut arbores in hyberno occultant virorem, ariditate mentita. Expectandum nobis etiam corporis ver est, &c.
[175]. See his Exposition on the Creed, Artic. xi. and Tertull. de resur. Carn. cap. xii. Aspice nunc ad ipsa qunq; exempla divinæ potestatis: dies moritur in noctem, & tenebris usquequaq spelitur. Funestatum mundi honor, omnis substantia deusgratur. Sordent, silent, stupent cuncta; ubiq; justitium est, quies rerum. Ita lux amissa lugetur; & tamen rursus cum suo cultu, cum dote, cum sole, eadem & integra & tota universo orbi reviviscit, interficiens mortem suam noctem, rescindens sepulturam suam tenebras, hæres sibimet existens, donec & nox reviviscat, cum suo & illa suggestu. Redaccenduntur enim & stellarum radii, quos matutina successio extinxerat. Reducuntur & siderum absentiæ, quas temporalis distinctio exemerat. Redornantur & specula lunæ quæ menstruus numerus adtriverat. Revolvuntur hyemes & æstates, & verna, & autumna, cum suis viribus, moribus, fructibus. Quippe etiam terræ de cœlo disciplina est, arbores vestire post spolia, flores denuo colorare, herbas rursus imponere, exhibere eadem quæ absumpta sunt semina; nec prius exhibere quam absumpta: mira ratio: de fraudatrice servatrix: ut reddat, intercipit: ut custodiat, perdit: ut integret, vitiat e ut etiam ampliet, prius decoquit. Siquidem uberiora & cultiora restituit quam exterminavit. Revera foenore interitu, & injuria usura, & lucro damno: semel dixerim universa conditio recidiva est. Quodcunq; conveneris, fuit: quodcunq; amiseris, nihil non iterum est. Omnia in statum redeunt, quum abscesserint. Omnia incipiunt, quum desierint. Ideo finiuntur, ut fiant. Nihil deperit, nisi in salutum. Totus igitur hic ordo revolubilis rerum, testatio est resurrectionis mortuorum. Operibus eam præscripsit Deus ante, quam literis: viribus predicavit ante, quam vocibus. Præmissit tibi naturam magistram, submissurus & prophetiam, quo facilius credas prophetiæ, discipulus natura: quo statim admittas, quum audieris, quod ubiq; jam videris; nec dubites Deum carnis etiam resuscitatorem, quem omnium noris restituorem. Et utiq; si omnia homini resurgunt, cui procurata sunt porro non homini, nisi & carni, quale est ut ipsa depereat ut totum, propter quam & cui nihil deperit? Et Vid. ejud. apologet cap. xlviii. in which he proves the resurrection of the body from the possibility of that being restored to a former being, with the same ease that it was made out of nothing; and shews how God has impressed upon this world many testimonies of the resurrection; and then he adds, Lux quotidie intersecta resplendet, & tenebræ, pari vice decedendo succedunt, sidera defuncta vivescunt, tempora, ubi finiuntur, incipiunt, fructus consummantur, et redeunt. Certe semina non nisi corrupta et dissoluta foecundius surgunt, omnia percundo servantur, omnia de interitu reformantur. Tu homo tantum nomen, si intelligas te, vel de titulo Pythix discens, dominus omnium momentum et resurgentium, ad hoc morieris, ut pereas?
[176]. This is what they generally intend by that aphorism, a privatione ad habitum non datur regressus.