After having invalidated several objections to the study of that art, he concludes thus:
"Ante omnia sufficit ad exhortationem studiorum, non cadere in rerum naturam, ut quicquid non est factum, ne fieri quidem possit: cum omnia quæ magna sunt atque admirabilia, tempus aliquod quo primum efficerentur, habuerint. Verum etiam si quis summa desperet (quod cur faciat, cui ingenium, valetudo, facultas, præceptor, non deerunt?) tamen est (ut Cicero ait) pulchrum in secundis tertiisque consistere. Adde quod magnos modica quoque eloquentia parit fructus: ac si quis hæc studia utilitate sola metiatur, pene illi perfectæ par est. Neque erat difficile, vel veteribus, vel novis exemplis palam facere; non aliunde majores honores, opes, amicitias, laudem præsentem, futuram, hominibus contigisse, si tamen dignum literis esset, ab opere pulcherrimo, (cujus tractatus, atque ipsa possessio, plenissimam studiis gratiam refert) hanc minorem exigere mercedem, more eorum qui à se non virtutes, sed voluptatem quæ fit ex virtutibus, peti dicunt. Ipsam igitur orandi majestatem, qua nihil Dii mortales melius homini dederunt, et qua remota muta sunt omnia, et luce præsenti et memoria posteritatis carent, toto animo petamus, nitamurque semper ad optima: quod facientes, aut evademus in summum, aut certe multos infra nos videbimus."
[15] Vide B. I. Ch. xv. B. II. Ch. ix.
FINIS.
NOTES TO THE TEXT
In the following notes, numbers refer to pages and lines in the present text. All translations from the Latin are from Loeb Classical Library editions.
6:1-8. Thomas Sheridan, British Education (London, 1756), p. 52.
6:24-7:7. Ibid., p. 53.
12:4-6. Aeneid, V, 194. Trans. H. Ruston Fairclough. "No more do I seek the first place ... it were a shame to return last."
17:7-22. British Education, p. 85.