[B] Compare Augustine, De Vera Relig., c. iv.: “Paucis mutatis verbis atque sententiis Christiani fierent.” The Parsee creed is given as above in a valuable article in Martin’s Colonial Magazine, No. 18.
[C] See Vishnu Sarman (tr. by Johnson), pp. 16, 28. Bhagvat Geeta (tr. by Wilkins), ch. 12. Vishnu Purana (tr. by Wilson), p. 291. Confucius, Lun-yu (tr. by Pauthier), ch. iv. § 16. Also Davis’ Chinese, ii. 50. [Legge’s Confucian Analects, xv. 23, gives the negative form.] Thales, in Diogenes Laertius, B. I., § 36: Πῶς ἂν ἄριστα καὶ δικαιότατα βιώσαιμεν? ἐὰν ἃ τοῖς ἄλλοις ἐπιτιμῶμεν, αὑτοὶ μὴ δρῶμεν. Stobæus reads instead (c. 43), ὃσα νεμεσεῖς τὸν πλησίον, αὑτὸς μὴ ποίει. Leviticus xix. 18. Iamblichus de Pythag. vita, c. 16 and 33: Φιλίαν δὲ διαφανέστατα πάντων πρὸς ἅπαντας Πυθαγόρας παρέδωκε. Terence, Heaut. I., 1, 25: “Homo sum, humani nihil a me alienum puto.” Quintilian, Declamations, quoted by Denis. Juvenal, Sat. xv. 140-142:—
“Quis enim bonus ...
Ulla aliena sibi credat mala?”
Lucan, Pharsalia, I. 60, 61:—
“Tunc genus humanum positis sibi consulat armis
Inque vicem gens omnis amet.”
Cicero, de Legibus i. 15: “Nam haec nascuntur ex eo, quia natura propensi sumus ad diligendos homines, quod fundamentum juris est.” Also de Republica, iii. 7, 7 (fragment): “Quae virtus, praeter ceteras, tota se ad alienas porrigit utilitates et explicat.” Marcus Antoninus, vii, 31: Φίλησον τὸν ἀνθρώπινον γένος. Epictetus, B. III., c. xxiv.: Ὅτι ὁ κόσμος οὗτος μία πόλις ἐστὶ ... πάντα δὲ φίλων μεστὰ, πρῶτον μὲν Θεῶν, εἶτα καὶ ἀνθρώπων, φύσει πρὸς ἀλλήλοις ᾠκειωμένων.
[D] Dhammapada (tr. by Max Müller), in Rogers’ Buddhagosha’s Parables. Akhlak-i-Jalaly (tr. by Thompson), p. 441. Saadi’s Gulistan (tr. by Ross), p. 240; (tr. by Gladwin, Am. ed.), p. 209. Proverbs xxv. 21. Plato, Gorgias, § 78: Ἀεὶ τὸν ἀδικοῦντα τοῦ ἀδικουμένου ἀθλιώτερον εἶναι. Crito, § 10: Ὡς οὐδέποτε ὀρθῶς ἔχοντος οὔτε τοῦ ἀδικεῖν οὔτε τοῦ ἀνταδικεῖν. Cleobulus in Diog. Laertius, B. I., § 91: Ἔλεγέ τε τὸν φίλον δεῖν εὐεργετεῖν, ὅπως ᾖ μᾶλλον φίλος. τὸν δὲ ἐχθρὸν, φίλον ροιεῖν. Pittacus in Diog. Laertius, B. I., § 78: Φίλον μὴ λέγειν κακῶς, ἀλλὰ μηδὲ ἐχθρόν. Val. Maximus, iv. 2, 4: “Quia speciosius aliquanto injuriae beneficiis vincuntur quam mutui odii pertinacia pensantur.” Max. Tyrius, Diss. II.: Καὶ μὲν εἰ ὁ ἀδικῶν κακῶς ποιεῖ, ὁ ἀντιποιῶν κακῶς οὐδὲν ἧττον ποιεῖ κακῶς, κἂν ἀμύνηται. Plutarch’s Morals (tr. by Goodwin, I., 293). Epictetus, B. IV., c. 23: Δαίρεςθαι δεῖ αὐτὸν, ὡς ὄνον, καὶ δαιρόμενον φιλεῖν αὐτοὺς τοὺς δαίροντας, ὡς πατέρα πάντων, ὡς ἀδελφόν. Marcus Antoninus, Medit. v. 31. vii. 22: Ἴδιον ἄνθρωπον φίλον καὶ τοὺς πταίοντας.... Εἰς ὅσους δὲ ἀγνώμονας εὐγνώμων ἐγένες.
[E] Balmes, Protestantism and Catholicity, c. xxvii. and note. Mackenzie’s Iceland, p. 26. De Quincey, Autobiographical Sketches, p. 17, and Essay on the Essenes. The condemnation of Huc’s book is mentioned by Max Müller, Chips, &c., I., 187.
[F] “Nec hoc ullis Mosis libris debent. Ante anima quam prophetia. Animæ enim a primordio conscientia Dei dos est.”—Tertullian, adv. Marcion, 1, 10.
Οἱ μετὰ Λόγου βιώσαντες χριστιανοί εἰσι, κἂν ἄθεοι ἐνομίσθησαν, οἷον ἐν Ἕλληοι μὲν Σωκράτης καὶ Ἡρακλεῖτος καὶ οἱ ὁμοῖοι αὐτοῖς, κ. τ. λ.—Justin Martyr, Apol. i. 46.