'T was brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves
And the mome raths outgrabe.
Lewis Carroll.
MORS IABROCHII
Coesper[1] erat: tunc lubriciles[2] ultravia circum
Urgebant gyros gimbiculosque tophi;
Moestenui visae borogovides ire meatu;
Et profugi gemitus exgrabuêre rathae.
O fuge Iabrochium, sanguis meus![3] Ille recurvis
Unguibus, estque avidis dentibus ille minax.
Ububae fuge cautus avis vim, gnate! Neque unquam
Faederpax contra te frumiosus eat!
Vorpali gladio juvenis succingitur: hostis
Manxumus ad medium quaeritur usque diem:
Jamque viâ fesso, sed plurima mente prementi,
Tumtumiae frondis suaserat umbra moram.
Consilia interdum stetit egnia[4] mene revolvens;
At gravis in densa fronde susuffrus[5] erat,
Spiculaque[6] ex oculis jacientis flammea, tulseam
Per silvam venit burbur[7] labrochii!
Vorpali, semel atque iterum collectus in ictum,
Persnicuit gladis persnacuitque puer:
Deinde galumphatus, spernens informe Cadaver,
Horrendum monstri rettulit ipse caput.
Victor Iabrochii, spoliis insignis opimis,
Rursus in amplexus, o radiose, meos!
O frabiose dies! CALLO clamateque CALLA!
Vix potuit lastus chorticulare pater.
Coesper erat: tune lubriciles ultravia circum
Urgebant gyros gimbiculosque tophi;
Moestenui visæ borogovides ire meatu;
Et profugi gemitus exgrabuêre rathæ.