altera australis, ignota nobis, quam vocant Græci ἀντίχθονα.” Mela has the same usage (i. 4, 5), as quoted below. Macrobius, Comm. in Somn. Scip. lib. ii. 5, uses the nomenclature of Cleomedes. Reinhardt, quoted in Engelmann’s Bibliotheca classica Græca, under Geminus, I have not been able to see.
[284] Strabo, i. 4, § 6, 7; i. 2, § 24. Geminus, Isagoge, 13. Muellenhof, Deutsche Alterthumskunde, i. 247-254. Berger, Geogr. Fragmente d. Eratosthenes, 8, 84.
[285] Cicero, Respubl., vi. 15... sed partim obliquos, partim transversos, partim etiam adversos stare vobis. Some MSS. read aversos. See also Tusc. Disp., i. 28; Acad., ii. 39.
[286] Antichthones alteram [zonam], nos alteram incolimus. Illius situs ob ardorem intercedentis plagae incognitus, huius dicendus est. Haec ergo ab ortu porrecta ad occasum, et quia sic iacet aliquanto quam ubi latissima est longior, ambitur omnis oceano. Mela, Chor., i. 4, 5. Because Mela says that the known world is but little longer than its width, it has been supposed that he was better informed than his contemporaries, and attributed something like its real extent to Africa. Thomassy (Les papes géographiques, Paris, 1852, p. 17) finds in his work a rival system to that of Ptolemy. The discovery of America, he thinks, was due to Ptolemy; that of the Cape of Good Hope to Mela. It was the good fortune of Mela that his work was widely read in the Middle Ages, and had great influence; but we owe him no new system of geography, since he simply adopted the oceanic theory as represented by Strabo and Crates. That he slightly changed the traditional proportion between the length and breadth of the known world is of small importance. The known world, he states, was surrounded by the ocean, and there is nothing to show that he supposed Africa to extend below the equator. In his description of Africa he applies the terms length and breadth not as we should, but with contrary usage: “Africa ab orientis parte Nilo terminata, pelago a ceteris, brevior est quidem quam Europa, quia nec usquam Asiae et non totis huius litoribus obtenditur, longior tamen ipsa quam latior, et qua ad fluvium adtingit latissima,” etc., i. 20. (Ed. Parthey, 1867.)
[287] Mela, i. 54, “Alter orbis.” Cicero, Tusc. Disp., i. 28, “Ora Australis.”
[288] Hyde Clarke, Atlantis, in the Transactions of the Royal Historical Society, London, New Series, vol. iii.; Reinaud, Relations politiques, etc., de l’empire Romaine avec l’Asie orientale, etc., in the Journal Asiatique, 1863, p. 140.
[289] The exposition of Macrobius is so interesting as illustrating the mathematical and physical geography of the ancients, and as showing how thoroughly the practical consequences of the sphericity of the earth were appreciated; it is so important in the present connection as demonstrating that the whole idea of inhabited lands in other parts of the earth was based on logic only, not on knowledge, that I have ventured to quote from it somewhat freely.
Macrobius, Comm. in Somn. Scipionis, ii. 5.—“Cernis autem eamdem terram quasi quibusdam redimitam et circumdatam cingulis, e quibus duos maxime inter se diversos, et caeli verticibus ipsis ex utraque parte subnixos, obriguisse pruina vides; medium autem illum, et maximum, solis ardore torreri. Duo sunt habitabiles: quorum australis ille, in quo qui insistunt, adversa vobis urgent vestigia, nihil ad vestrum genus; hic autem alter subjectus aquiloni, quem incolitis, cerne quam tenui vos parte contingat. Omnis enim terra, quae colitur a vobis, angusta verticibus, lateribus latior, parva quaedam insula est....” (Cicero.) ... Nam et septentrionalis et australis extremitas perpetua obriguerunt pruina.... Horum uterque habitationis impatiens est.... Medius cingulus et ideo maximus, aeterno afflatu continui caloris ustus, spatium quod et lato ambitu et prolixius occupavit, nimietate fervoris facit inhabitabile victuris. Inter extremos vero et medium duo majores ultimis, medio minores ex utriusque vicinitatis intemperie temperantur.... Licet igitur sint hae duae ... quas diximus temperatas, non tamen ambae zonae hominibus nostri generis indultae sunt: sed sola superior, ... incolitur ab omni, quale scire possumus, hominum genere, Romani Graecive sint, vel barbari cujusque nationis. Illa vero ... sola ratione intelligitur, quod propter similem temperiem similiter incolatur, sed a quibus, neque licuit unquam nobis nec licebit cognoscere: interjecta enim torrida utrique hominum generi commercium ad se denegat commeandi.... Nec dubium est, nostrum quoque septentrionem [ventum] ad illos qui australi adjacent, propter eamdem rationem calidum pervenire, et austrum corporibus eorum gemino aurae suae rigore blandiri. Eadem ratio nos non permittit ambigere quin per illam quoque superficiem terrae quae ad nos habetur inferior, integer zonarum ambitus quae hic temperatae sunt, eodem ductu temperatus habeatur; atque ideo illic quoque eaedem duae zonae a se distantes similiter incolantur.... Nam si nobis vivendi facultas est in hac terrarum parte quam colimus, quia, calcantes humum, caelum suspicimus super verticem, quia sol nobis et oritur et occidit, quia circumfuso fruimur aere cujus spiramus haustu, cur non et illic aliquos vivere credamus ubi eadem semper inpromptu sunt? Nam, qui ibi dicuntur morari, eamdem credendi sunt spirare auram, quia eadem est in ejusdem zonalis ambitus continuatione temperies. Idem sol illis et obire dicitur nostro ortu, et orietur quum nobis occidet: calcabunt aeque ut nos humum, et supra verticem semper caelum videbunt. Nec metus erit ne de terra in caelum decidant, quum nihil unquam possit ruere sursum. Si enim nobis, quod asserere genus joci est, deorsum habitur ubi est terra, et sursum ubi est caelum, illis quoque sursum erit quod de inferiore suspicient, nec aliquando in superna casuri sunt.
Hi quos separat a nobis perusta, quos Graeci ἀντοικοὑς vocant, similiter ab illis qui inferiorem zonae suae incolunt partem interjecta australi gelida separantur. Rursus illos ab ἀντοικοῖς suis, id est per nostri cinguli inferiora viventibus, interjectio ardentis sequestrat: et illi a nobis septentrionalis extremitatis rigore removentur. Et quia non est una omnium affinis continuatio, sed interjectae sunt solitudines ex calore vel frigore mutuum negantibus commeatum, has terrae partes quae a quattuor hominum generibus incoluntur, maculas habitationum vocavit....
9. Is enim quem solum oceanum plures opinantur, de finibus ab illo originali refusis, secundum ex necessitate ambitum fecit. Ceterum prior ejus corona per zonam terrae calidam meat, superiora terrarum et inferiora cingens, flexum circi equinoctialis imitata. Ab oriente vero duos sinus refundit, unum ad extremitatem septentrionis, ad australis alterum: rursusque ab occidente duo pariter enascuntur sinus, qui usque ad ambas, quas supra diximus, extremitates refusi occurrent ab oriente demissis; et, dum vi summa et impetu immaniore miscentur, invicemque se feriunt, ex ipsa aquarum collisione nascitur illa famosa oceani accessio pariter et recessio.... Ceterum verior, ut ita dicam, ejus alveus tenet zonam perustam; et tam ipse qui equinoctialem, quam sinus ex eo nati qui horizontem circulum ambitu suae flexionis imitantur, omnem terram quadrifidam dividunt, et singulas, ut supra diximus, habitationes insulas faciunt ... binas in superiore atque inferiore terrae superficie insulas....