VI. Experientia etiam docuit in domo Austria, aliisque regnis Galliæ, Poloniæ, &c. cæterisque ducatibus, quantum societas sese juverit tractandis matrimoniis inter principes. Quare prudenter proponantur exquisiti conjuges, qui cum parentibus vel amicis nostrorum sunt amici vel familiares.
VII. Fæminæ principes per domesticas potissimum, quæ a cubiculis sunt, facillime vincentur; quare illæ omnibus modis foveantur, sic enim ad omnia, etiam secretissima, in familia aditus patebit.
VIII. In conscientiis magnatum regendis sequentur nostri confessarii sententiam illorum auctorum qui liberiorem conscientiam faciunt contra opinionem aliorum religiosorum, ut, relictis illis, a nostra directione et consiliis toti velint dependere.
IX. Tam principes quam prælati, aliique omnes qui societati favorem extraordinarium præstare possunt, participes faciendi sunt omnium meritorum societatis, exposito illis momento hujus summi privilegii.
X. Insinuandæ etiam caute et prudenter facultates amplissimæ societatis absolvendi etiam a casibus reservatis, respectu aliorum pastorum aut religiosorum, item dispensandi in jejuniis, debito reddendo, aut petendo, matrimonii impedimentis, aliisque notis, in quo fiet ut plurimi ad nos recurrant et obstringantur.
XI. Invitandi ad conciones, sodalitates, orationes, actiones, declamationes, &c. in quibus carminibus, inscriptis thesibus honorandi, tum si expedit in triclinio mensa excipiendi, variisque et dictis salutandi.
XII. Inimicitiæ et dissensiones inter magnates ad nos distrahendæ erunt ut componantur, sic enim in notitiam familiarium et secretorum paulatim poterimus devenire, et alterutram partem nobis devincire.
XIII. Quod si monarchæ vel principi serviat aliquis societati parum addictus, invigilandum ut sive per nostros, sive potius per alios ille in amicitiam ac familiaritatem societatis inducatur, promissis, favoribus ac promotionibus per principem, aut monarcham suum procurandis.
XIV. Caveant omnes quacumque ratione dimissos a societate, et præsertim illos, qui sua sponte ab ea discedere voluerunt, apud quemquam commendare, aut promovere; quia quantumcumque illi dissimulent, semper tamen irreconciliabile odium adversus societatem gerunt.
XV. Denique ita omnes solliciti sint, principes, magnates, et magistratus cujusque loci conciliare, ut etiam contra consanguineos, et affines, et amicos suos, pro illis, quando occasio sese obtulerit, strenue fideliterque agant.