CAP. I.
Qualem Societas præstare sese debeat, cum incipit de novo alicujus loci Fundationem.
I. Ut se gratam reddat incolis loci, multum conducet explicatio finis Societatis præscripti in regulis, ubi dicitur Societatem summo conatu in salutem proximi incumbere, æque atque in suam: quare humilia obsequia obeunda in Xenodochiis, pauperes, et afflicti, et incarcerati invisendi, confessiones prompte et generatim excipiendæ, ut insolita in omnes charitate, et rei novitate eminentiores incolæ nostros admirentur et ament.
II. Meminerint omnes facultatem ad exercenda Societatis ministeria modeste ac religiose petendam, et omnes tum ecclesiasticos præsertim, tum sæculares quorum auctoritate indigemus, benevolos sibi facere studeant.
III. Ad loca distantia etiam eundum, ubi eleemosynæ quantumvis parvæ recipiendæ, exposita necessitate nostrorum; eædem deinde dandæ aliis pauperibus, ut sic ædificentur ii, qui nondum Societatem noverunt, et sint in nos tanto liberaliores.
IV. Omnes eundem videantur spirare spiritum, ideoque eundem modum exteriorem addiscant, ut uniformitas in tanta diversitate personarum unumquemque ædificet: qui secus fecerint, tanquam nocui, dimittantur.
V. Caveant nostri emere fundos in initio; sed si quos emerint nobis bene sitos, fiat hoc mutuato nomine aliquorum amicorum fidelium et secretorum; et ut melius luceat paupertas nostra, bona quæ sunt vicina locis, in quibus collegia habeamus, per provincialem assignentur collegiis remotis, quo fiet ut nunquam Principes vel Magistratus habeant certam notitiam redituum Societatis.
VI. Non divertant nostri cum intentione residendi per modum Collegii nisi ad urbes opulentas; finis enim Societatis est imitari Christum Salvatorem nostrum, qui Ierosolymis maxime morabatur, alia autem loca minus præcipua tantum pertransibat.
VII. Summum pretium à viduis semper extorquendum, inculcata illis summa nostra necessitate.
VIII. In unaquaque provincia, nemo nisi Provincialis noverit præcise valorem redituum. Sacrum autem esto quantum corbona Romana contineat.