"Ho, mi ne povas haltigi ĝin," ekkriis la knabo.
"Donu al mi la fiŝkaptilon," respondis la vikaro, "aŭ ĝi fornaĝos."
"Ne, mi volas eltiri ĝin!"
"Donu la ilon al mi, malsaĝuleto; se vi ne donos ĝin al mi, mi frapos vian kapon!" ...
Sinjorino Blenkinsop, revenante el la Dimanĉa kurso, kie la vikara foresto estis estinta temo de babilado, ekvidas lin kaj la knabon. Alproksimiĝante neatendite, ŝi rigardas la procedojn. Post kelkaj minutoj, la vikaro, sur la genuoj, trempinte la brakon kaj manikon senzorge en la akvon, eltiris la kaptiton teren, kaj, leviĝante, li vidas ŝin.
Ĉu li ruĝiĝis? Ĉu li ektremis? Ĉu li montris ian signon de pento, je la malboneco de sia konduto?
Ne, kontraŭe, estis nuanco de ekscitita triumfo en lia voĉo dum li ekkriis, elmontrante la viglan fiŝon:—
"Nu, Sinjorino Blenkinsop, ĉu vi iam vidis pli grandan perkon?"
"Mi vetas mian vivon—neniam!" diris la Londonano.