LA OLIVOJ.
Proverbo de Lope de Rueda.
Esperantigita de A. MOTTEAU.
[Lope de Rueda (1500-1565) naskiĝis en Sevilo kaj mortis en Kordovo].
PERSONOJ.
- Toruvio, maljuna vilaĝano.
- Menciguela, ilia filino.
- Agueda de Toregnano, lia edzino.
- Alojo, najbaro.
La sceno en vilaĝa strato.
Toruvio.—Kompatema Dio, kia vetero! Neniam tia fulmotondro min persekutis de la monta supro al la malsupro. Mi ekpensis ke la ĉielo ĵus elfluadis, kaj ke la nuboj alrulis ĝis la tero. Almenaŭ se mia noktomanĝo estus preta ... sed la sinjorino edzino mia eble eĉ neniam zorgis pri tio.... Rabiego ŝin sufoku! Ho, he! Menciguela, mia filino! (Li frapas la pordon). Prave! ĉiu dormas en la vilaĝo. Agueda de Toregnano! ho, he! ĉu vi min aŭdas? (Li ree frapas).
Venas Menciguela.—Ho! patro mia, ĉu vi volas disrompi la pordon?
Toruvio.—Bonege! vidu ŝian langon, nun! vidu ŝian bekegon! Nu, ĉu vi povus diri al mi kie estas via patrino, fraŭlino?