“Multa sunt peccata mea, in factis in verbis et in cogitationibus”.
(Tunc da illi poenitentiam et dic istas orationes super eum.)
“Oremus. Praeveniat hunc famulum tuum N. Domine, misericordia tua, et omnes iniquitates ejus celeri indulgentia doleat. Per, etc.
“Oremus. Exaudi, Domine, preces nostras et confitentium tibi parce peccatis ut quos conscientiae reatus accusat, indulgentia tuae pietatis absolvat.
“(Et caeteras, si tempus habueris sicut in sacramentario continentur. Si tibi non vacat, istae sufficiant. Et si homo ingeniosus est, da ei consilium ut veniat tempore statuto ad te aut ad alium sacerdotem in coena Domini et reconcilietur sicut in sacvamentario continetur. Quicquid manens in corpore consecutus non fuerit hoc est reconciliatione, exutus carne consequi non poterit. Si vero minus intelligens fuerit, quidquid ipse non intelligit in uno statu reconciliare, potes eum ita dicendo:)
“Oremus. Praesta, quaesumus Domine, dignum poenitentiae fructum huic famulo ut ecclesiae tuae sanctae a cujus integritate deviarat peccando, admissorum veniam consequendo reddatur innocens. Per Dominum.
“(Si infirmus est homo, statim reconciliare eum debes.)”
Thus terminates this curious fragment of the ritual observances of our early Church. Another Irish manuscript of the same library in Basle contains a long penitential prayer, the language of which has a striking resemblance with the prayers of St. Colgu [pg 481] and Aileran, already published in the early numbers of the Record. It thus begins:
“De conscientiae reatu ante Altare,
“Domine Deus omnipotens, ego humiliter te adoro,