Intanto bramano vivissimamente i Metropolitani e Vescovi d'Irlanda dalla paterna sollicitudine e saviezza del Santo Padre quei maggiori lumi che stimerà, opportuni per schiarire questo scabroso affare e regolare la loro condotta nel maneggiarlo nelle critiche circostanze in cui si ritrovano per l' infelicitá dei tempi presenti.
L' Arcivescovo di Dublino lo Scrivente nell' eseguire i voleri dei Metropolitani e Vescovi sotto descritti communicando questi loro sentimenti, si rassegna colla piu verace e distinta Stima, etc.
I Vescovo Accennati Sono.
Ricardo, Arc. Armacano.
Tommas, Arc. Casseliense.
Patrizio Giuseppe, Vescovo Midense.
Edmondo, Vescovo Elfinense.
F. Gio. Tom., Arcivo. Dubliniense.
Odoardo, Archivescovo Tuamense.
Giacomo, Vescovo Fernense.
Giovanni, Vescovo Ardaghadense.
A. Monsignore Segretario di Propaganda.
IV.
ADDRESS OF THE IRISH BISHOPS TO POPE PIUS VII. IN 1814, WITH THE PONTIFF'S REPLY.
In order to preserve the following valuable documents, we insert them in our pages. The first is an address of all the Irish bishops to Pius VII. on his return from captivity in 1814; the second is the Pope's reply.
I.
Spes denique revixit Christianis, et reparata est incolumitas Ecclesiae Catholicae, Salvo TE, qui CHRISTUM non magis auctoritate quam patientia repraesentas, atque divinitus ex iis erepto miseriis, quibus et vestrae Sedis Majestas et tuarum virtutum afflicta indignissime tenebatur, Sancte et Gloriosissime Pontifex Domine PIE SEPTIME Vir Dei. Quod ut evenisse singulis nationibus gratum est, quaecunque ad evertendam dominationem taedio servitutis exarserant; ut bonis jucundum omnibus; Catholicis vero exoptatum atque ingentis desiderii ac voti fuit: ita nobis, Beatissime PATER, qui primi omnium, vastata Re Publica Christianorum, ita doluimus, ut vel Populi illius Romani tui fletibus non minor de TE responderet gemitus noster; quique praenuntiavimus haud diuturnam futuram istam tantam crudelitatem; qui demum solemni obtestatione interdiximus, ne quis, TE oppresso, praerogativam Sacrosanctae Potestatis interciperet, non solum communis attulit fructum laetitiae, sed et victoriae jam nostrae laudem aliquam conjunctam atque cohaerentem admirabilibus triumphis TUIS. Itaque quorum fides tibi, B. P. in luctuosissimo rerum tempore invicta constitit, jam licebit caritatem et gaudia nostra ambitiosius in publica felicitate profiteri. DEXTERA tua DOMINE magnificata est in virtute: DEXTERA tua DOMINE percussit inimicum. Et in multitudine gloriae tuae deposuisti adversarios tuos: Flavit Spiritus Tuus et operuit eos mare.
Proximum est post tuam venerationem, B. P. ut amplissimum Senatus Tui Ordinem faustis acclamationibus prosequamur. Sed vero an ulla oratio nostra, aut ulla omnino laus par sit tam divinae constantiae declarandae? Qui cum a Tuo sinu avulsi in alios alii carceres et diversae exsilia includerentur, adeo non potentiae, non injuriis, non contumeliis submiserunt animum, ut praeclara jam apud omnes nominetur magnitudo animi illorum, fides, gravitas, pietas, innocentia. Immensa nempe laus, quam de ruina honorum suorum tanquam ex incendio ereptam, firmam sibi comparaverunt ad memoriam saeculorum omnium.