Nothing seems to be more obvious, or to be more congenial to the human mind, than an annual celebration of particular events. Nature has completed in twelve months the most distinctly marked of her cycles. The seasons are renewed in the same order; and, if experience did not soon convince us of the contrary, we might be induced to think that our own existence in this world was destined to tread the same perpetual round.
Birth-days appear to have been celebrated in honour of living persons from times the most remote, either by nations, provinces, or private families, in proportion as their claims to attention were more or less wide. After the decease of those who have been supposed to confer benefits on mankind, “Quique sui memores alios fecere merendo,” and more especially of those to whom nations owed their spiritual light and hopes, the days of such persons leaving this scene of trial, of sorrow, of anxiety, and of disappointment, to obtain their reward in Heaven, became epochs for uniting religious observance with joy and gladness. Churches were, therefore, dedicated to their memories and festivals instituted; but in England at least this instinctive propensity received the aid of a policy similar to that which, in still earlier periods, had fixed the Christian festivals on the very days previously occupied by the celebration of ancient superstition. Bede has preserved the following letter from Pope Gregory to St. Mellitus, who led a second band of missionaries into England, after the successful preaching of St. Austin, and became the first Bishop of London, where he is said to have founded the two Cathedrals, and finally to have attained the Archbishopric of Canterbury.
Historiæ Ecclesiasticæ Gentis Anglorum Libri Quinque, autore Sancto et venerabili Baeda. Lib. 2, ch. 30.
Exemplar Epistolæ quam Mellito Abbati Britanniam pergenti misit Sanctus Gregorius.
Abeuntaibus autem præfatis legatariis misit post eos beatus Pater Gregorius litteras memoratu dignas, in quibus apertè quàm studiosè erga salvationem nostræ gentis invigilaverit ostendit, ita scribens:
Dilectissimo filio Mellito Abbati Gregorius Servus Servorum Dei.
Post discessum congregationis nostræ, quæ tecum est, valde sumus suspensi redditi, quia nihil de prosperitate vestri itineris audisse nos contigit. Cum ergo Deus Omnipotens vos ad reverendissimum virum, Fratrem nostrum Augustinum Episcopum perduxerit, dicite ei quod diu mecum de causa Anglorum cogitans tractavi; videlicet quia Fana Idolorum destrui in eadem gente minime debeant, sed ipsa quæ in eis sunt Idola destruantur; Aqua benedicta fiat; in eisdem Fanis aspergatur; Altaria construantur; Reliquiæ ponantur, quia, si Fana eadem bene constructa sunt, necesse est ut a cultu Dæmonum in obsequio Veri Dei debeant commutari, ut dum gens ipsa eadem Fana sua non videt destrui, de corde errorem deponat, et Deum Verum cognoscens ac adorans, ad loca quæ consuevit familiariùs concurrat. Et quia boves solent in sacrificio Dæmonum multos occidere, debet eis etiam, hac de re, aliqua sollemnitas immutari; ut Die Dedicationis, vel Natilitii sanctorum Martyrum, quorum illic Reliquiæ ponuntur, Tabernacula sibi, circa easdem Ecclesias, quæ ex Fanis commutatæ sunt, de ramis arborum faciant, et Religiosis convivis sollemnitatem celebrant. Nec Diabolo jam animalia immolent; et, ad laudem Dei, in esu suo animalia occidant, et Donatori omnium de satietate sua gratias referant; ut dum eis aliqua exteriùs gaudia reservantur, ad interiora gaudia consentire faciliùs valeant. Nam duris mentibus simul omnia abscindere impossibile esse non dubium est; quia et is qui summum locum ascendere nititur gradibus vel passibus,
non autem saltibus elevatur; sic Israelitico populo in Ægypto Dominus re quidem innotuit; sed tamen eis sacrificiorum usus, quæ Diabolo solebat exhibere, in cultu proprio reservavit, et eis in suo sacrificio animalia immolare præciperet, quatenus cor mutantes, aliud de sacrificio amitterent, aliud retinerent; ut etsi ipsa assent animalia quæ efferare consueverant, vero tamen Deo hæc et non Idolis immolantes jam sacrificia ipsa non essent.
Hæc igitur dilectionem tuam prædicto Fratri necesse est dicere, ut ipse in præsenti illic positus perpendet, qualiter omnia debeat dispensare.
Deus te incolumem custodiat, dilectissime Fili! Data die decima quinta kalendarum Juliarum, imperante Domino nostro Mauricio Tiberio piissimo Augusto, anno decimo novo; post consulatum ejusdem Domini anno decimo octavo; Indictione quarta. A. D. 601.